یک روز بعد از اعلام نتایج دور دوم انتخابات مجلس نهم، در جواب طرح بحث ایمیلی یکی از برادران برای تحلیل نتایج انتخابات، مطلب زیر را نوشته بودم:

چند نکته که به نظر بنده می رسد:

همان طور که سایت الف هم روز قبل از انتخابات در مطلبی ذکر کرده بود، انتخابات تهران است که سیاسی است و تعیین کننده.
در انتخابات تهران ترکیب رأی این طور بود:
1. در دور اول، 3 نفر مشترک، 1 نفر پایداری و 1 نفر متحد رأی آوردند.
2. در دور دوم، 2 نفر مشترک، 10 نفر پایداری، 11 نفر متحد رأی آوردند.
1. نکته: این حرف که سایت های متحد می زنند که 8نفر پایداری رأی آوردند، و آقایان نوباوه و نبویان را جزء پایداری حساب نمی کنند، درست نیست. چون اینها نامزدهای پایداری بودند و در مجلس هم رأی شان برای پایداری است؛ متحدها چون دو نفرشان نیامده بود دور دوم، از سر اجبار این دو نفر را در لیست شان گذاشتند. ضمن اینکه آ.نوباوه که این دور، نفر اول شد، دور پیش هم که فقط در لیست پایداری بود، نفر 6م شده بود (یعنی نفر اول کسانی که به دور دوم راه یافتند) و این تحلیل که ایشان به خاطر بودن در دو لیست اول شد، صحیح نیست، گرچه قاعدتاً رأی شان به این دلیل مقداری بیشتر شده لابد.
3. نتیجه اینکه در تهران رقابت سنگینی بود که هر یک از دو طرف، تقریباً آرای برابری آوردند (نفر 26م هم که از پایداری بود، فقط 1000 رأی کمتر از نفر 25م داشت).
تحلیل سیاسی داخلی آرای دور دوم هم نکات جالبی دارد. مثلاً اینکه این طیف ها در انتخابات رأی نیاوردند:
طیف رهپویان جبهه متحد؛ رأی نیاوردن چهره ی شاخصی مثل حسین فدایی، و در کنار ایشان آ.سروری و خ.الهیان (فقط آ.زاکانی از این طیف رأی آورد).

طیف مستقیماً منتسب به آ.قالیباف جبهه متحد؛ آ.خانی (که حجم تبلیغاتش مشمئزکننده بود -و اگر رأی می آورد ثابت می شد که هنوز فرهنگ سیاسی مردم تهران آن قدر بالا نرفته که صرفاً با پول داشتن نشود رأی آورد-)  و آ.رودکی؛ (در اصفهان هم آ.مرتضی طلایی علیرغم معروف بودن و تبلیغات زیادش رأی نیاورد).
طیف موتلفه ی جبهه متحد؛ رأی نیاوردن چهره های شاخصی مثل آ.بادامچیان و آ.حبیبی (و البته آ.فرشیدی که به دور دوم هم نتوانسته بود بیاید، و آ.غفوری فرد که در لیست نبود). کلاً از آن چیزی که به عنوان جریان راست و جامعه روحانیت و پیروان امام و رهبری و... مطرح بود، فکر کنم به جز خانم ها فقط آقایان باهنر و مصباحی مقدم رأی آوردند.
طیف موسسه امام خمینی جبهه پایداری؛ آقایان روانبخش، سقای بی ریا، خلیلیان، دهقانی (فقط آ.نبویان از این طیف رأی آورد).
نتیجه ی برابر در انتخابات را با در نظر گرفتن عوامل مختلف باید برد بزرگی برای پایداری دانست:

1. این نتیجه در شرایطی به دست آمده که متحد حجم سنگینی تبلیغات کرده بود و لیستش دست همه ی مردم بود، اما پایداری تقریباً تبلیغ نکرده بود. اینها ظاهراً سیاست شان این بوده که کم تبلیغ کنند و در مساجد تبلیغ کنند که همین کار را هم درست نکرده بودند!
1. من در حوزه ای که رأی دادم، فراوان دیدم که بخشی از مردم می خواستند همان طوری که در 22بهمن به نظام ابراز وفاداری می کنند، در انتخابات هم به همین نیت شرکت کنند؛ و خیلی برایشان اختلاف سیاسی دو گروه مطرح نبود. می خواستند به لیستی که اصولگرا و طرفدار نظام باشد، رأی دهند. اگر لیست متحد دست شان بود، از روی آن انتخاب می کردند، و اگر لیست پایداری دست شان بود (که خیلی کمتر بود!) از روی آن انتخاب می کردند.
   
2. افراد لیست پایداری معروف نبودند، و خیلی از مردم فقط به افرادی که می شناسندشان رأی می دهند. پایداری ها تقریباً یک لیست نصفه داشتند (بقیه شان افراد ناشناخته برای مردم بودند)، که تقریباً همین نصفه ی معروف شان هم رأی آوردند!
3. متحدها -مثلاً- لیست اصلی و مجمع همه ی نیروهای اصولگرا بودند، و اعتبار اصولگرایی و روحانیت را پشت سر خودشان داشتند. پایداری ها هم مثلاً گروه تندرو و بداخلاق و مخالف وحدت بودند. قوت رسانه ای این دو هم که قابل مقایسه نبود؛ چه در رسانه های مکتوب و چه در رسانه های مجازی.
   
در اختلافاتی که بین متحدها و پایداری ها قبل از انتخابات بود و آن موقع معلوم نبود که حق با کیست، ثابت شد که حرف های پایداری ها درست بوده. مثلاً:
متحدها می گفتند که اصلاح طلب ها و انحرافی ها با قدرت تمام و خرج های میلیاردی و... وارد انتخابات خواهند شد و اگر اصولگراها متحد نباشند، رأی ها شکسته می شود و مجلس دست آنها می افتد؛ معلوم شد که این تحلیل خیلی از واقعیت دور بود. دوم خردادی ها بی رمق بودند، و چیزی به نام جریان انحرافی در انتخابات وجود نداشت.
یک اختلاف این بود که ظرفیت جامعه به حدی رسیده که از یک سری افراد اصولگرا ولی مردود و کم صلاحیت عبور کنیم یا نه (به عنوان مرکزیت دایره ی انقلاب، نه این که کلاً از دایره ی انقلاب بیندازیم شان بیرون!). متحدها اعتقاد داشتند که نظر جامعه چنین نیست و پایداری ها را افراد تندی می دانستند که مردم این تندی شان را پس می زنند. برای یادآوری آن فضا، مثلاً بیانیه ی قرارگاه عمار را ببینید: «گروهی از اصول‌گرایان معتقدند که باید با سعه صدر و سماحت بیشتری به آرایش نیروها برای ورود به مجلس اقدام نمایند، و گروه دیگر زمانه را نیازمند چنین بردباری و سماحتی نمی‌بینند و تحمل نیروهایی که از قوت چندانی برخوردار نیستند را به صلاح نمی‌دانند. هر دو نیز بر اساس درکی که از اصول و اصول‌گرایی دارند مشی خود را دقیق‌تر و مناسب‌تر با این مقطع از تاریخ انقلاب اسلامی می‌دانند. چاره کار نه در تخریب و متهم کردن هم‌دیگر به خروج از اصول‌گرایی و نه در تنازل از تشخیص و اجتهاد خود نسبت به شرایط سیاسی و اجتماعی است. مزیت مردم‌سالاری دینی در همین است که اطراف گوناگون و گروه‌های مختلف، پیشنهادهاي خود را به مردم عرضه و از مبانی و مستندات و استدلال‌های خود به شکلی منطقی و اخلاقی دفاع کنند و در نهایت به رأِي و انتخاب اکثریت مردم گردن بگذارند». ح.پناهیان هم آن موقع مشابه چنین موضعی گرفت. تصور متحدها این بود که مردم "اعتدال" و میانه روی شان را می پسندند و مخالفت قاطعی با "تندروی" می کنند، اما چنین نشد.

متحدها 2 نفر از 15 نفر را به عنوان سهم پایداری ها در نظر گرفته بودند و اعتقاد داشتند که وزن پایداری در جریان اصولگرا همین قدر است، و پایداری ها اعتقاد داشتند که -به عنوان نماینده ی جریان سوم تیر- نیمی از بدنه ی اجتماعی را دارند. ثابت شد که حق با پایداری ها بود.
1. عدم اقبال مردم به راست ها و سنتی های جریان اصولگرا، و اینکه این ها نباید در مرکزیت جریان اصولگرا وزن خاصی داشته باشند و برای امت حزب الله تعیین تکلیف کنند، (همچنین در درجه ی دوم: مشخص شدن بدنه‌ی گسترده‌ی اجتماعی نداشتن طیف آ.قالیباف -که به عنوان استدلال نماینده داشتن ایشان در 7+8 مطرح می‌شد-) از دیگر مواردی بود که نتایج این انتخابات به آن تأکید کرد. البته اگر آ.باهنر (به عنوان شخص معروف و شاخص مجلس در همه ی دوره ها!) این دور هم مثل دور اول رتبه‌ی پایین معنادار (25م) می‌آورد، این قضیه خیلی بهتر تثبیت می‌شد -که متأسفانه نشد-.*
   
پیام مهمی که این انتخابات برای انتخابات ریاست جمهوری داشت، به نظرم همین بود که مردم رشدکرده اند و همین طوری هم دارند به روند رشدشان ادامه می دهند؛ و باید دنبال شناخت و معرفی نامزد اصلح و تبلیغ برای او بود، و نباید به این بهانه که مردم مخالف تندروی اند و میانه روی را دوست دارند، بی دلیل از نگاه آرمانی کوتاه آمد. امیدوارم این پیام مردم خوب شنیده شود، و برای آقایان مومن و "اصول"گرای جبهه متحد دیگر هیچ بهانه‌ای نمانده باشد که بخواهند در انتخابات ریاست جمهوری بعد، دنبال گزینه هایی مثل آ.قالیباف بروند. و به طور کلی هم دست از این روند فرمان عقبگرد صادر کردن برای جامعه (به دلیل اشکالات آ.احمدی نژاد یا...) بردارند.
1. نکته: حرف بنده، تثبیت یک رویکرد در این انتخابات بود، نه این که پایداری ها کلاً جریان اصیل انقلاب بودند و کل لیست شان هم قوی و اصلح بود. بنده پایداری ها را فاقد بخشی از ویژگی های گفتمان سوم تیر و البته بدنه ی اجتماعی آن می دانم.

یاعلی

----

*: ظاهراً آ.باهنر با توجه به ارتباطاتی که با نمایندگان شهرستان ها دارد، برای دور دوم تمرکز خوبی کرده بود روی آرای قومیت های مختلف ساکن تهران (منظور هم فقط قومیت نیست؛ مثلاً همدانی های مقیم مرکز و...). و ضمن تبلیغات پرحجم میدانی، از این طریق هم آرایش را زیاد کرده بود.

در گروه اینترنتی بسیج دانشگاه مان، دوستان بحث مفصلی داشتند راجع به طرح تفکیک جنسیتی در دانشگاه ها. این را آنجا نوشتم:

1- این که در جامعه ی مطلوب اسلامی (و حتی جامعه ی غیراسلامی ای که به فکر رشد علمی خود و نیز کم کردن آسیب های روحی دانشجوهایش است) معنی ندارد که دانشگاه مختلط باشد، شاید خیلی نیاز به بحث نداشته باشد. یک لحظه تصور کنیم که اگر نهاد دانشگاه را از اول ما بنا می کردیم، نه غربی ها و غرب زده ها، آیا دانشگاه مختلط متصور بود؟! برای چه در محیطی که اکثر وقت جوانان بااستعداد کشور در آن سپری می شود (یعنی دانشگاه)، زمینه ی بزرگترین آسیب دوران جوانی (یعنی مسائل جنسی) را از بین نبریم (لااقل: کاهشش ندهیم)؟!
آن طور که به ما یاد داده اند، نظر کلی دین این است که حتی المقدور در جامعه اختلاط بین زن و مرد نباشد. حوزه های ما (به عنوان دانشگاه های سنتی ما) مختلط نبوده، و اختلاط دانشگاه ها سالهاست که دغدغه ی متدینین است.
بنده حدود دو ماه پیش مشکلی برایم پیش آمده بود. رفته بودم خدمت آیت الله خوشوقت. موضوع چیز دیگری بود؛ بدون این که من چیزی راجع به تفکیک جنسیتی بگویم، ایشان لزوم این کار را مطرح کرده و گفتند «تا موقعی که دانشگاه مختلط است، وضع فرهنگی حل نمی شود و...».

2- اوایل انقلاب به خاطر محدودیت ها (مثل کمبود شدید امکانات دانشگاه ها، نبود هیئت علمی مکفی، و...) امکان جدا کردن دانشگاه ها نبود، طرح هایی مثل دیوار کشیدن در دانشگاه ها هم بیشتر از این که حل کننده ی مشکل باشند، کاریکاتوری بودند که انجام کار درست را سخت تر می کردند. اما امروز با رشدهایی که در سال های بعد از انقلاب صورت گرفت، به نظر می رسد امکان چنین اصلاحی فراهم شده است. از طرفی با اراده ی جدی ای که وزیر علوم برای این کار دارد، فرصت مناسبی برای این اقدام فراهم شده است. فکر کنم سابقه نداشته یک وزیر علومی این قدر محکم برای تحول اسلامی در دانشگاه ها پای کار آمده باشد. مثلاً این را ببینید. یادم است ح.پناهیان در سخنرانی ماه محرم شان در دانشگاه امام صادق می گفتند «الان وضعیت برعکس شده و وزارت علوم از ما استادها و دانشجوهای حزب اللهی جلوتر افتاده. وزیر علوم می گوید که ما می خواهیم و داریم اقدامات انقلابی می کنیم، اما مطالبه ی لازم در تشکل ها نیست!».

3- این که باید این کار باتدبیر و برنامه ریزی دقیق و جامع نگر صورت بپذیرد، حرف درستی است؛ و بی تدبیر انجام دادن یک کار، بزرگترین ضربه را به اصل کار می زند. اما باید مواظب باشیم که مخالفین و محافظه کاران این تأکید بر «تدبیر و برنامه ریزی دقیق» را ابزار انجام نشدن کار قرار ندهند. چون یک راه ثابت آدم هایی که از روی غرض و مرض یا نداشتن شجاعت و روحیه ی انقلابی با تحولات مثبت مخالفت می کنند، همین است که می گویند «باید بیشتر فکر شود! همه ی جوانب سنجیده شود! اول برویم فلان مشکل را حل کنیم، بعد بیاییم سراغ این! و...».

4- شاید مرتبط ترین صحبت های رسمی آقا در این زمینه این ها باشد:

برادرمان در این مطلب: علیرضا پناهیان به مثابه یک استراتژیست اشاره کرده اند به ناشناخته بودن حاج آقای پناهیان و این که ایشان را نباید مثل یک سخنران ساده دید.
بنده اضافه می کنم که حاج آقای پناهیان حتی برای ماها هم هنوز شناخته نشده اند. ایشان یکی از موثرترین افراد در پیشبرد انقلاب، نه در 3-2 سال اخیر، که در 30-20 سال اخیر بوده اند. از آن شخصیت های خیلی خیلی مومن و متقی و ولایتمدار و فداکار که خدا به کارشان برکت داده و یک شان را هزار کرده.

این رشد عظیمی که در فضای مذهبی کشور امروز شاهدش هستیم، مرهون مجاهدت های کسانی مثل ح.پناهیان است. شاید خیلی ها ندانند که 20-10 سال پیش خبری از این مراسمات دعا، اعتکاف ها، هیئات بزرگ و متعدد و... در کشور نبود. البته این ها بعد از انقلاب اختراع نشده اند! اما در این سالیان اخیر است که عمومی شده و تبدیل به بخشی از سبک زندگی عموم مردم و علی الخصوص جوانان این کشور شده اند. وگرنه از قدیم دعای ندبه در مفاتیح های همه ی خانه ها موجود بود، یک مراسم اعتکاف کوچکی هم فقط در مسجد اعظم قم برگزار می شد، و...
این مراسمات دینی به عنوان یک «پروژه» توسط افراد هوشمند و دین مدار و انقلابی ای مثل ح.پناهیان برنامه ریزی و اجرا شده اند و از علل اصلی این موج معنویتی که امروز در کشور شاهدش هستیم بوده اند.
یکی از علل اصلی شکست غربگرایان در عرصه ی سیاسی کشور و افتادن کار به دست حزب اللهی ها را هم به طور قطع باید همین کارها (علی الخصوص پروژه ی پرشور و عمومی کردن هیئات مذهبی که در دوره ی دوم خرداد توسط جمعی از رزمندگان مثل ح.پناهیان کلید خورد) دانست.

حاج آقا خودشان در جلسه ای -که می خواستند این را برای ما جا بیندازند که با صداوسیما است که می توان در کشور تحول ایجاد کرد- تعریف می کردند که «بنده یک زمانی (در دهه ی هفتاد) به این نتیجه رسیدم که باید برویم سراغ دعای ندبه. گفتم راه حل مسئله ی امروز ما این است که دعای ندبه در کشور راه بیفتد. رفتم پیش آقای کافی. گفتم شما بیا پای کار که صبح های جمعه در مهدیه تهران دعای ندبه خوانده شود. ایشان گفت فایده ندارد، چون کسی نمی آید که! گفتم شما قبول کن، من یک کاری می کنم بیایند. رفتم با هیئت رزمندگان اسلام هم صحبت کردم که بیایند پای کار. پول می دادیم برای گرفتن مهدیه برای برگزاری دعای ندبه! رفتم پیش آ.حسین محمدی، گفتم شما در خانه ات مراسم دعای ندبه بگیر، مسئولین کشور را هم دعوت کن، خودم هم دعا را می خوانم. آنجا یک صحبتی کردم و لزوم کار را گفتم. بعد از کلی رایزنی آقای ... را راضی کردیم که صداوسیما بیاید مراسم دعای ندبه ی مهدیه تهران را پخش مستقیم کند. راضی نمی شدند که! می گفتند پخش مستقیم برای برنامه های خیلی خاص و مهم و پرمخاطب است! خلاصه آدم های مختلف پای کار آمدند، مراسم هم روی آنتن رفت، و بعد از مدتی موج دعای ندبه کشور را گرفت».

هرچند امروز حاج آقا بیشتر وقت شان را دارند برای تحول در رسانه (علی الخصوص تولید محصولات ارزشمند برای صداوسیما) می گذارند، اما کارهای مختلف هیچ گاه موجب این نشده که ایشان شأن اصلی خود را منبری بودن و روضه خوانی ندانند. منبرهایی که حاج آقا برای هرکدام شان -به تناسب مخاطب انتخاب شده- هدف، محتوا و طرزبیان خاصی را طراحی می کنند. 

دوستان حاج آقا هنوز حسرت می خورند که چرا ایشان به مسیرش در حوزه ادامه نداد تا الان یکی از پربارترین درس های خارج در قم را داشته باشد...
و یک روز همه مان به آنهایی که از همه ی تعلقات رهیدند و فقط دنبال وظیفه شان در راستای پیشبرد این نظام مقدس رفتند حسرت خواهیم خورد...

به بهانه ی موضع گیری شدید خودی ها در رابطه با توهین به فائزه هاشمی رفسنجانی و به خاطر تأسف از سادگی و بازی خوردن مکرر خودی های دوست ستیزِ دشمن نواز؛
کلاً مملکت جالبی داریم. به حزب اللهی ها حتی اگر مسئولین ارشد نظام باشند یا حتی شخص رهبر انقلاب باشد، هرچقدر توهین کنی مشکلی ندارد. نه ندای وااخلاقای معاویه صفت ها بلند می شود، نه ساده لوح های خودی رگ گردنی می شوند، نه رئیس محترم قوه ی قضائیه موضع گیری می کند. باور ندارید؟! اصلاً راه دور نرویم؛ مگر خود همین آقازاده ی آشوبگر (فائزه هاشمی) آن صحبت های بی شرمانه را راجع به رهبر انقلاب نگفت و الان دارد راست راست ول می گردد؟! شما شنیدید کسی بگوید او بی اخلاقی کرده؟! چون توهین به پاره ی دل امت اسلام که توهین به پاره ی دل «حاج آقا» نیست تا بی اخلاقی محسوب شود! تازه آن هم در شرایطی که حاج آقا دوباره برای رئیس خبرگان شدن احساس وظیفه کرده باشند و یک پروژه ی مظلوم نمایی خیلی به کارشان بیاید...

برای اینکه یادآوری نکنید فحش دادن در اسلام حرام است و بد، یادآوری می کنم که بحث من سر پیروی کردن ما از جو رسانه ای ای است که وابسته های خاندان هاشمی و ضدانقلاب داخلی می سازند و جایگاه ها را عوض می کنند، وگرنه این که فحش دادن محکوم است که مشخص است، و تقاص این اشتباهات را هم بیش از همه، آنها که خوب تر و بسیجی تر ند می دهند.
اما آدم نباید بگذارد اهل باطل از احساسات پاک و دینمدارانه اش استفاده کنند و قصه ی معاویه را تکرار کنند.
موضوع این است که رئیس قوه قضائیه و دیگر مسئولین و دلسوزین باید این تیزبینی را داشته باشند که موضع گیری به حق شان طوری نباشد که در افکار عمومی به ناحق این جماعت را در جایگاه اخلاق بنشاند و حزب اللهی ها را در جایگاه بی اخلاقی!

نظام اولویتی ما را که نباید سایت های وابسته تعیین کنند. مسلمان باید زرنگ و باهوش باشد و بازی نخورد. مثلاً وقتی یک چنین خطایی را محکوم می کند، طوری محکوم کند که آب به آسیاب دشمن نریزد. مثلاً رئیس قوه قضائیه می توانست در کنار این محکومیت ش اشاره کند که:
"البته این ناراحتی ما به خاطر این است که در پارچه ی سفید، لکه ی سیاه زود مشخص می شود، وگرنه هر روز هزاران توهین به مراتب زشت تر از طرف جریان های دیگر به اشخاص مختلف -حتی مسئولین ارشد نظام- می شود، اما چون آن جریان ها دین مدار و اخلاق گرا نیستند، خیلی به چشم نمی آید. حتی خود این شخصی که مورد توهین قرار گرفته، سابقه ی توهین های به مراتب سنگین تر و زشت تر دارد که به موقع رسیدگی خواهد شد".
و البته -به قول برادری- ایشان و امثال ایشان باید به این سوال هم جواب دهند که : "مانده‌ایم چرا از میان هزاران توهینی که به رئیس جمهور محبوب کشورمان شد حتی به یکی از آن‌ها رسیدگی نشد، مانده‌ایم چرا وقتی آقای قالیباف نسبت شرابخواری به برخی وزرای دولت داد، کسی سکوتش را نشکست، مگر این سکوت آقایان چقدر حرمت دارد که فقط جهت دفاع از هاشمی شکسته می‌شود؟!".

فرموده اند مومن «عزیز» است. عزیز یعنی نفوذناپذیر. نمی شود گولش زد. بنده معتقدم یکی از ویژگی هایی که حضرت امام -رحمة الله علیه- را از دیگر آقایان متمایز کرد، همین تیزبینی و تحت تأثیر قرار نگرفتن شان بود. و اعتقاد دارم یکی از ویژگی هایی که آیت الله خامنه ای را در میان شاگردان مبارز امام برجسته کرد، همین تیزبینی بی نظیر بود.
در همین زمینه نوشته بودم قبلاً : + +

ایمیل پشت سر هم می آید که «در رسمی شدن دین اسلام در آلمان سهیم شوید!».
ماجرا از این قرار است که یک سایت آلمانی برای خودش یک نظرسنجی برگزار کرده که اسلام در آلمان رسمی شود یا نه. همین! (حالا در ادامه توضیح می دهم که موضوع حتی همین هم نیست!)

ظاهراً منبع این نهضت اینترنتی(!) در کشور هم سایت مشهور ظاهرگرایان مذهبی است که کلاً دغدغه های خاصی را دنبال می کند. مثلاً الان تیتر یک سایت شان این است: روزنامه های الجزایر مدعی شدند: شیخ یوسف قرضاوی همسرش را طلاق داد (توضیح که لازم ندارد. خب مهم ترین خبر دنیا را تیتر یک سایت کرده اند دیگر! البته حتماً گوشه ی چشمی هم به افزایش وحدت شیعه و سنی -که ار دغدغه های جدی این سایت است- داشته اند!)

بنده از محدودیت های شدیدی که در آلمان برای مسلمان ها ایجاد کرده اند، بی اطلاع نیستم. وضع اسف باری است واقعاً. هرکار درست حسابی ای در معرفی و جلوگیری از این ظلم ها صورت بگیرد، ارزشمند است. اما نه این که در کشوری که تحت سیطره ی صهیونیست هاست، یک گوشه ای، یک سایتی برای خودش نظرسنجی برگزار می کند، دغدغه ی امت حزب الله این شود که آی برویم و نشان دهیم مردم آلمان می خواهند اسلام رسمی شود! (آن هم با آی.پی. های ایران مان!)

حالا جالب این که برخلاف آنچه در خبر آمده، نه این سایت، سایت یک موسسه ی دینی است، و نه ترجمه ی سوال نظرسنجی اینکه اسلام رسمی بشود یا نه.
و جالب تر این که اصلاً نظرسنجی این سایت، بیشتر از 2 ماه پیش بسته شده است! و مسئولین آلمانی سایت در این صفحه نوشته اند: «با اینکه این رأی گیری از اکتبر بسته شده، ولی ما نمی دانیم چرا هنوز این رأی گیری در برخی شبکه ها تبلیغ می شود!»

و فرداست که دوباره نظرسنجی دیگری در یک گوشه ی وب بشود دغدغه ی ما...
و فراموش نکنیم که در زمینی بازی می کنیم که در آن مهدی کروبی و خانم رهنورد به عنوان متفکرین برتر سال جهان برگزیده می شوند!

با یکی از اعضاء کاروان آسیایی غزه صحبت می کردم. ماجرایی را تعریف می کرد. وسطش گفت «اون موقع هنوز دیندار نشده بودم...». حرفش که تمام شد، با احتیاط پرسیدم ماجرای دیندار شدنش چه بوده. گفت «البته من همیشه در دلم احترام زیادی برای خدا قائل بودم، اما دیندار نبودم، همین حد قبول داشتم که خدا هست. دوستانی داشتم که خیلی اصرار داشتند من را به مسجد وهابیان ببرند. یک دوست هم داشتم که می خواست من را به مسجد شیعیان ببرد. چندین و چند بار که قصد کردم به مسجد وهابیان بروم، هر بار اتفاقی افتاد و جور نشد که بروم. برعکس هربار که قصد مسجد شیعیان می کردم، خیلی خوب جور می شد و اتفاقات جالبی هم می افتاد (مثلاً تعریف کرد که وارد مسجد شدم، نماز بلد نبودم، نشستم. یک نفر آمد یک کتاب آموزش نماز به من داد و رفت!). به خودم گفتم همه ی اینها نمی تونه اتفاق باشه؛ چرا نمی فهمی؟! خدا داره هدایتت می کنه...».

فرمود: «انّ علینا للهدی»! خدا خودش عهده دار هدایت است! فقط باید حواس را جمع کرد و خود را رها و بی تعلق.
آدمی که دغدغه ی جدی رسیدن به حقیقت داشته باشد، - نه اثبات حقیقت به دیگران- هم، بدون نیاز به استدلال یا هر چیز قابل ارائه به غیر، کارش راه می افتد.

در استقبال از این مطلب: یادکردی از شهید عاشورای 88 – امیرحسام ذوالعلی | آذرباد

1- برادر! چه حکایتی است که کشته شدگان واقعی و دروغین شان را عالم و آدم می شناسد، اما نام و چهره ی تو نازنین را ما که خبری از زیر دستمان در نمی رود، بعد از یک سال برای اولین بار است که می بینیم!

نخواستم تو را با آنها مقایسه کنم... و لا تحسبنّ الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا... اما آخر می گویند آنها در خفقان رسانه ای اند و ما...

2- لعنت خدا به سران فتنه؛ نه برای اینکه عامل کشته شدن تو اند؛ نه! غریبه که نیستی برادر! بگذار به زبان خودمان بگویم؛ وقتی اینها قصد جان نظام اسلامی - امید مستضعفان دنیا، و ثمره ی مجاهدت تمام خوبان تاریخ بشر- کرده باشند، دیگر «کی ارزشی دارد این جان ما» که بخواهیم آن را در کنار جرم بزرگ سران فتنه مطرح کنیم؟!
و خطاب به امام راحل مان:
این مردمان غریبه نبودند ای پدر / دیروز در رکاب تو شمشیر می زدند...

3- اما خوب پریدی ها برادر! خیلی ها دوست داشتند جای تو باشند، خودم دیدم! همان روز در میدان ولیعصر و بعد از آن هم در خیابان کریمخان خودم دیدم جوانانِ از مجلس عزا بیرون آمده را که علیرغم سنگ پرانی اراذل، با دست خالی به سمت شان هجوم بردند، با اینکه می دانستند آن سنگ های بزرگ با پیشانی چه می کند. شاید قبل از دویدن نیت کرده بودند در همان روز و ساعاتی که پیشانی حضرت...
اما شهادت قسمت تو بود برادر... فیالیتنی کنت معک...