پیرامون بعضی درخواست هایی که جریان فتنه در این روزها دارند، یک نکته ی مهمی هست که به نظرم گفتنش مفید باشد.
هرکسی که در یک نظام قرار دارد می تواند به طور تئوریک به یک قانون یا نحوه ی اجرای آن، یا مجری آن منتقد باشد و اعتراض داشته باشد. مثلاً می تواند در این زمینه مقاله بنویسد یا... اما یک شخص یا جریان مادامی که می خواهد در آن نظام بماند، نمی تواند به طور عملی با چیزی که قانونی است (مثل حکم قاضی) مخالفت عملی کند.
مثلاً من اعتقاد دارم آقای موسوی «مفسد فی الارض» است و طبق قوانین کشور باید اعدام شود، و دستگاه قضایی وظیفه ی قانونی اش را انجام نمی دهد. می توانم راجع به این موضوع بیانیه  بدهم، اما اگر خودم رفتم به طور غیرقانونی حکم اعدام او را اجرا کردم یا از مردم خواستم بدون توجه به قانون کشور بریزند در خیابان ها و تا اعدام آ.موسوی متحصن شوند، دیگر در چارچوب قانون نیستم و باید هزینه ی سنگین این کار را بپردازم.
یا مثلاً همان طور که به عملکرد خلاف  قانون دستگاه قضائی که چند سال پیش پرونده ی رشوه گیری نفتی مهدی هاشمی را متوقف کرد و به جایش دوستان مان را به دادگاه احضار کرد، معترض هستم، اما نمی توانم با حکم دادگاه (که به نظر من کاملاً باطل و ظالمانه است) مخالفت عملی کنم.
خلاصه :
یک نفر یا جریان باید تکلیف خودش را مشخص کند؛ دو راه دارد:

1. یا در نظام هست؛ در این صورت حق مخالفت عملی با احکام نظام را ندارد. همان کاری که امروز ما می کنیم، علی رغم تمام انتقاداتی که به بخش های مختلف نظام داریم. یا سال ها افراد و جریان های مختلف سیاسی کشور (از جمله خود آ.موسوی) می کردند.
2. یا از نظام خارج شده؛ در این صورت نباید انتظار داشته باشد که از حقوق قانونی کسانی که در نظام هستند استفاده کند. همان کاری که ما زمان شاه کردیم، یا سلطنت طلب ها 30 سال است که دارند می کنند.

سال 1388 هجری شمسی... نه! سال 36 هجری قمری است! در آستانه‌ی جنگ جمل. عده‌ای از صحابه و یاران قدیمی که به قدرت نرسیده‌اند، «پیراهن عثمان» را عَلَم کرده‌اند برای انتقام‌جویی. ابوموسی اشعری -فرماندار کوفه- نمی‌خواهد وارد جنگ بین «دو گروه از مسلمین» شود و می‌گوید «باید از آن کناره گرفت»! امیر مومنان -علیه‌السلام- در نامه‌ای به او، شرایط زمانه و مختصات فتنه را تبیین می‌کند: 

...مَا هِيَ بِالْهُوَيْنَى اَلَّتِي تَرْجُو وَ لَكِنَّهَا اَلدَّاهِيَةُ اَلْكُبْرَى يُرْكَبُ جَمَلُهَا وَ يُذَلَّلُّ صَعْبُهَا وَ يُسَهَّلُ جَبَلُهَا فَاعْقِلْ عَقْلَكَ وَ اِمْلِكْ أَمْرَكَ وَ خُذْ نَصِيبَكَ وَ حَظَّكَ فَإِنْ كَرِهْتَ فَتَنَحَّ إِلَى غَيْرِ رَحْبٍ وَ لاَ فِي نَجَاةٍ.(نهج البلاغه / نامه 63)

...حوادث جاری کشور آن‌چنان آسان نیست که تو فکر می‏کنی، بلکه حادثه‌ی بسیار بزرگی است که باید بر مرکبش سوار شد، و سختی‏های آن را هموار کرد، و پیمودن راه‏های سخت و کوهستانی آن را آسان نمود، پس فکرت را به‌کار گیر، و مالک کار خویش باش، و سهم و بهره‏ات را بردار، اگر همراهی با ما را خوش نداری کناره گیر، بی‌آنکه مورد ستایش قرارگیری یا رستگار شوی...

یک - وجود

قدیم ها هم عده ای تحلیل ها و هشدارهای بصیرتمند را توهم توطئه می دانستند!

...اِنَّ الْفِتَنَ اِذا اَقْبَلَتْ شَبَّهَتْ، وَ اِذا اَدْبَرَتْ نَبَّهَتْ. يُنْكَرْنَ مُقْبِلات، وَ يُعْرَفْنَ مُدْبِرات. يَحُمْنَ حَوْمَ الرِّياحِ، يُصِبْنَ بَلَداً وَ يُخْطِئْنَ بَلَداً... (نهج البلاغه / خطبه 93)

...فتنه ها آنگاه كه روی آورند با حق شباهت دارند، و چون پشت كنند حقيقت چنان كه هست، نشان داده می شود، فتنه ها چون می آيند شناخته نمی شوند، و چون می گذرند، مورد شناسايی قرار می گيرند، فتنه ها چون گردبادها می چرخند، از همه جا عبور می كنند، در بعضی از شهرها حادثه می آفرينند و از برخی شهرها می گذرند...

انعکاس یک

بعضی هنوز هم عمق فتنه‌ای که اتفاق افتاد را متوجه نشده‌اند و آن را موضوعی پیش پا افتاده می‌دانند که خیلی راحت‌تر از این‌ها می‌توانست حل شود! شاید اگر با مدیریت و تدبیر بی‌نظیر رهبر انقلاب، کمر این فتنه‌ی عظیم نمی‌شکست، امروز نیاز به توضیحی در این باب نبود و همه آن را قبول داشتند! و قاعدتاً ما هم در این نوشته از «جمهوری اسلامی» با فعل ماضی بعید یاد می کردیم!

به نظر می‌رسد همین سرگردانی «خواص» در تشخیص مختصات این فتنه، بهترین دلیل است برای عمق و پیچیدگی آن. آفتاب آمد دلیل آفتاب! اجرای موبه‌موی دستورالعمل‌های مشخص انقلاب رنگی چیزی نیست که بتوان آن را اتفاقی دانست. آن‌چه بعد از انتخابات 22 خرداد رخ داد، مطابق همان سناریوی وارداتی و کاملاً قابل پیش‌بینی‌ بود. چنان‌که چند روز قبل از انتخابات در نامه‌ای سرگشاده به مهندس موسوی، پس از برشمردن شواهد و قرائن اجرای این پروژه‌ی آمریکایی در کشورمان، وقایع پس از انتخابات را پیش‌بینی کرده بودیم: «...مطالعه‌ی پروژه‌ی آمریکایی انقلاب مخملی در گرجستان و اوکراین، حاکی از تطابق نشانه‌های فوق‌الذکر با روند این انقلاب‌ها دارد. و حتی صحبت‌هایی از رابطه‌ی برخی طراحان این برنامه‌ها در کشور، با بنیاد آمریکایی سوروس -که مجری انقلاب‌های مخملی در جهان است- وجود دارد... جناب آقای مهندس موسوی! می‌توان حدس زد که این فرایند چه هدفی را دنبال می‌کند و به کجا می‌انجامد. جریانی سعی دارد در صورتی که مردم ایران کسی جز جنابعالی را برای خدمت در مسند ریاست‌جمهوری دهم انتخاب نمایند، کشور را دچار آشوب و ناامنی کرده، و اهداف مخالفان نظام را تحقق بخشد... از شما که بارها پیروی خود از خط امام را اعلام نموده‌اید، انتظار می‌رود با محکوم کردن اقدامات آشوب‌طلبانه این جریان، و نفی قاطعانه‌ی القائات دشمن پیرامون عدم سلامت انتخابات، نگرانی موجود در بین ملت ایران را به طور کلی رفع نمایید. هرچند همه می‌دانند که نظام اسلامی امروز بسیار مستحکم‌تر از آن است که این قبیل اقدامات بتواند خللی در آن ایجاد کند» (نامه ی سرگشاده ی بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر - 19 خرداد 88).

دو - ماهیت

منشأ فتنه کجاست؟ و چه سیری را می پیماید؟

اِنَّما بَدْءُ وُقُوعِ الْفِتَنِ اَهْواءٌ تُتَّبَعُ، وَ اَحْكامٌ تُبْتَدَعُ (نهج البلاغه / خطبه 50)

همواره آغاز پديد آمدن فتنه ها، پیروی از هوای نفس، و بدعت گذاری در احكام است.

...تَبْدَأُ فى مَدارِجَ خَفِيَّة، وَ تَؤُولُ اِلى فَظاعَة جَلِيَّة. شِبابُها كَشِبابِ الْغُلامِ، وَ آثارُها كَآثارِ السَّلامِ (نهج البلاغه / خطبه 151)

... [فتنه] به رهگذرهای ناپيدا درآيد، و به زشتی و رسوايی انجامد، آغازش چون دوران جوانی خوش و دلربا، و آثارش چون آثار باقيمانده بر سنگ خارا زشت و ديرپاست.

انعکاس دو

نامزد شکست خورده ی انتخابات در همان شب روز رأی گیری و قبل از آن که صندوق ها برای شمارش آرا باز شده باشند، خبرنگاران را دعوت، و -با کمال شگفتی- اعلام پیروزی قطعی در انتخابات می کند! روز بعد که آراء صندوق ها شمارش و اعلام می شوند، آشوب ها در تهران شروع می شود. اعلام ریز آراء صندوق ها -برای اولین بار در تاریخ انتخابات های کشور- فرصتی بی بدیل را فراهم می سازد برای شناسایی و رسیدگی به کوچک ترین ادعاهای تخلف. اما راه اعتراض قانونی را به صرفه نمی بینند! کلی گویی را پیش می گیرند که تنها چاره است برای مشخص نشدن واقعیت! حتی هنوز که چندماه از انتخابات گذشته، از شواهد دقیق و قابل بررسی ادعاهای تقلب و لیستی از این صندوق های مورد اعتراض خبری نیست. قبول نکردن شکست توسط کسی، انتقام از نظام به خاطر احساس بی آبرو شدن -درست یا غلط- توسط کسی، و... هواهای نفسانی است که قطعاً عاملی اساسی در این حوادث بوده است. اما این ها همه -دانسته یا ندانسته- قطعات پازل کسی دیگر بودند. «هوای بزرگ» را باید جای دیگری جستجو کرد؛ نزد «شیطان بزرگ»، که دشمنی اش با جمهوری اسلامی -این ثمره ی همه مجاهدت های انبیا و اولیا در طول تاریخ- امری است روشن و غیرقابل تردید. ریشه ی طراحی این سناریوی پیچیده را نیز باید در ظهور جمهوری اسلامی به عنوان قطب جدید قدرت در تعاملات جهانی جستجو کرد. ایران -این جوان سرکش در برابر حاکمان خودخوانده ی جهان- باید جوری متوقف می شد، چون علیرغم تمام فشارها و تحریم ها، در زورآزمایی پرونده ی هسته ای در برابر تمام قدرتمندان جهان، بدون عقب نشینی پیروز شده بود. زمین بازی اش دیگر نه خیابان های تهران، که عراق و افغانستان و لبنان و فلسطین و آمریکای لاتین، و حتی خود آمریکا (مثلاً: دانشگاه کلمبیا) بود! تهدیدات جدی نظامی در سال 87 تسلیم اش نکرده بود. حتی اراده اش در جنگ غزه (دی ماه 87) بر اراده ی تمام «دنیا» چربیده بود؛ نبردی که –بعد از شکست سنگین در جنگ با حزب الله لبنان- در واقع دومین جنگ جهان غرب (و حکّام خائن عربی تابع شان) در این چند سال اخیر بود با شاخه ای از درخت انقلاب، پس از ناامیدی شان از امکان پیروزی در جنگ نظامی با تنه ی اصلی این درخت تنومند. همه ی این ها را اضافه کنید به پیشرفت های چشمگیر ایران در حوزه های مختلف، و نیز اقبال پیوسته ی ملت ایران در انتخابات های اخیر به جریاناتی که به آرمان های انقلاب اسلامی نزدیک تر و به دشمنی با مستکبران مصرترند. راهی دیگر برای مقابله با ایران باید تجربه می شد... موسسه ی تحقیقات استراتژیک دموکرات های آمریکا در گزارش خود پس از بررسی تفصیلی و دقیق تمام راه های ممکن، به سوال «Which Path to Persia?»، این طور جواب داد : «انقلاب مخملی»!

سه - فایده

... آمده اند پیش رسول خدا :

...وَمِنْهُمْ مَنْ یقُولُ ائْذَنْ لِی وَلَا تَفْتِنِّی (سوره توبه / آیه 49)

بعضی از آنها می‌گویند: «به من اجازه بده به جنگ نیایم ، و مرا با بردن در صحنه جهاد به فتنه مینداز!».

این حرف منافقان است! اما عالم را سنتی دیگر است:

أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ یتْرَكُوا أَنْ یقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا یفْتَنُونَ  وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَیعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِینَ صَدَقُوا وَلَیعْلَمَنَّ الْكَاذِبِینَ (سوره عنکبوت / آیات 2و3)

آیا مردم گمان کردند همین که بگویند: «ایمان آوردیم»، به حال خود رها می‌شوند و در فتنه (آزمایش) نخواهند شد؟!  ما کسانی را که پیش از آنان بودند را مورد «فتنه» (آزمایش) قرار دادیم (و اینها را نیز امتحان می‌کنیم)؛ باید علم خدا درباره کسانی که راست می‌گویند و کسانی که دروغ می‌گویند تحقق یابد!

انعکاس سه

علمای لغت نوشته اند: «در اصل، فتنه به معني گداختن زر در بوته است براي به دست آوردن عيار آن». هر ماده را در آتش «فتنه»، آستانه ی تحملی است -چنان که هر انسان را-. طلای ناخالص را در آتش می برند تا ناخالصی هایش -که تاب کمتری دارند در مقابل حرارت- ذوب شوند و فلز، کوچک تر ولی خالص تر گردد. انقلاب اسلامی، طلای ناخالص زمانه است که این روند خالص سازی را در این 30 سال با سرعتی باورنکردنی طی کرده است. این صحنه های گوناگون و پشت سر هم فتنه، که مرحله به مرحله مقداری از ناخالصی های «چسبیده تر» به طلای انقلاب را از آن جدا کرد، گویی دوره ی فشرده ی روندی بوده به طول قرن ها. هر بار امتحانی پیچیده تر، آمیخته تر شدن باطل به حق، سخت تر شدن تشخیص ظاهر و باطن دین، سقوط عده ای از خواص، و بالا رفتن عیار طلای انقلاب. کمربندها را محکم ببندیم که این روند همچنان ادامه خواهد داشت. «با علی در بدر بودن شرط نیست، ای مسلمان نهروان در پیش رو ست»... جدا شدن عده ای از انقلاب، اقتضای فتنه است، و فتنه خود اقتضای گلچین شدن مردان ناب –بدون ناخالصی-، برای آن اتفاق بزرگ آخرالزمان که تمام هویت انقلاب اسلامی زمینه سازی برای آن است. فتنه را این طور هم باید دید؛ «او» منتظر بالا رفتن عیار ماست...

چهار - وظیفه

جبهه را باید شناخت، که شناختن اتفاقی که در فتنه می افتد، لازمه ی تعریف صحیح مبارزه ی مقتضی است؛

...فَتَزيغُ قُلُوبٌ بَعْدَ اسْتِقامَة، وَ تَضِلُّ رِجالٌ بَعْدَ سَلامَة، وَ تَخْتَلِفُ الاَْهْواءُ عِنْدَ هُجُومِها، وَ تَلْتَبِسُ الاْراءُ عِنْدَ نُجُومِها... (نهج البلاغه / خطبه 151)

...[در فتنه] قلب هايی پس از استواری می لغزند، و مردانی پس از درستی و سلامت، گمراه می گردند، و افكار و انديشه ها به هنگام هجوم اين فتنه ها پراكنده، و عقايد پس از آشكار شدن شان به شك و ترديد دچار می گردد...

انعکاس چهار

اعلام جنگ -مطابق قانون اساسی- از وظایف ولی فقیه و فرمانده کل قوا است. و بودن کشور در شرایط جنگی –جنگ نرم- اعلام شده است. دنبال صدای توپ و تانک نباشیم که جنگ نرم را مختصاتی دیگر است. باید همین سکوت را شنید و سرزمین های تسخیر شده توسط دشمن را آزاد کرد. کدام سرزمین؟ قلب ها و ذهن های جمعی از مردم. هر جا یقینی به شک تبدیل شده، هر جا محبتی به بغض، هر جا امیدی به یأس،...

این ویژه نامه ی نشریه ی انعکاس، به مثابه ی عملیاتی است در صحنه ی این جنگ نرم که برای آزادسازی بخشی از سرزمین اذهان و قلوبی که به تسخیر رسانه های دشمن درآمده، طراحی شده است؛ با تأسی از بزرگ بسیجی عرصه ی روشنگری و دفاع از ولایت –عمّار یاسر-، و با رمز عملیات «یا حق»!

-------------------------------------------

* : این مطلب را برای ویژه نامه ی حوادث پس از انتخابات نشریه ی «انعکاس» بسیج دانشجویی امیرکبیر به عنوان سرمقاله نوشته بودم.

بعد از ظهر یکی از دوستان دانشگاه شریفی پیامک زده بود که «به حول و قوه الهی در برنامه امروز جواد لاریجانی، هواداران موسوی در دانشگاه شکست سنگینی را متحمل شدند و عده زیادی با شعار "منافق واقعی، موسوی و خاتمی" به بیرون مشایعت شده، سالن هم پر ماند!». جواب داده بودم «اگر گزارش و عکس و فیلمش را در اینترنت منتشر نکنید، شب که چک میل کنی، می بینی که شکست سنگینی متحمل شده ایم!».

خبر سایت های مخالف : (عکس جعلی زیر را به عنوان عکس خبرشان زده بودند!)

جمعه وقتی برای راهپیمایی آمده بودیم مرکز شهر، یکی از دوستان زنگ زد که برویم در نقاطی که منحرفین حضور دارند، پلاکارد بگیریم و شعار دهیم و...
با دوستان این کار را کردیم. شعارهایی نوشتیم و به میدان ولیعصر و بلوار کشاورز رفتیم. هم این مقواها (پلاکاردها) را بالا گرفتیم و هم شعار می دادیم و...

این کار، کار مفیدی بود. همین که ما این حضور را از خود نشان دادیم، جدای از این که چه شعاری بدهیم و چه برخوردی با مخالفین داشته باشیم و... ثمره هایی داشت.

امّا...

امّا باور کنیم این همه ی ظرفیت چنین برنامه ای نیست. این در صحنه بودن ها و رو کم کنی های سیاسی خوب و لازم است، اما باور کنیم که ظرفیت هدایت، اقناع و روشنگری بالایی هم حتی برای همین منحرفینی که در روز قدس حاضر شده بودند وجود دارد که ما نه تنها به آن بی توجهی می کنیم، بلکه بعضاً با کارهامان هدایت آنها را سخت تر هم می کنیم. مثلاً به یکی که نه تنها روزه دار است، بلکه حتی در این فضاست که نماینده ی اسلام واقعی است و بقیه اسلام طالبانی اند و... بگویی «موسوی ناهار میده» یا «بدو، ناهار تموم شد!»، چه فکر می کند؟ غیر از این است که این تصور که بر راه حق است، در او تقویت می شود؟! و متأسفانه عموم شعارها و رفتارهامان در چنین صحنه هایی، مشابه کارهای آنها و در واقع تنزّل دادن این دعوای عمیق و مبنایی به چیزی شبیه دعوای طرفداران پیروزی و استقلال است!
باید «موضع» مان را بالا بیاوریم. (البته الآن هم به یک معنی «بالا آوردن» موضع مان را بالا می آوریم! یعنی آن خوراک خوب را قی می کنیم و به مخاطب عرضه می کنیم!). منظور از بالا آوردن موضع مان، موضع میانه گرفتن بین حق و باطل -که مدت هاست بیماری رایجی شده بین آقایان اصولگرا- نیست. منظور نگاهی از بالا و در راستای «هدایت» است که در روند کارهامان تأثیر جدی می گذارد. ظاهر کاری که می کردیم تغییری نمی کند. باز هم -مثل قبل- جمع می شویم و شعار می دهیم و پلاکارد دست مان می گیریم و با منحرفین بحث می کنیم و... فقط یک سری جزئیات (شعاری که می دهیم، جمله ای که می نویسیم، طرز صحبت مان و...) تغییر می کند. باور کنیم که تغییر همین جزئیات، موجب تغییر جدی نتیجه (بازده) کارهامان می شود.
خاطره ای نقل کنم از هفته ی قبل از انتخابات؛ در شلوغی های چهارراه ولیعصر . در هیاهوی شعارهای «ایول ایول...» دو طرف -که البته آنجا طرفداران آ.موسوی بیشتر بودند-، سر خیابان ساکت و با لبخند ایستاده بودم و پوستری از آ.احمدی نژاد را بالای سرم گرفته بودم. طرفداران آ.موسوی که انگار از ساکت بودن یک نفر با این وضع اعصاب شان خرد می شد، با تیکه انداختن و... سعی می کردند به حرف بیاورندم و من هم تا کسی نمی آمد پیشم و سر بحث آرام را باز نمی کرد، جواب نمی دادم. یک جوانی -که نشانه ای از تبلیغ هیچ نامزدی همراه اش نداشت-، آمد پیشم و گفت «من طرفدار هیچ نامزدی نیستم. اما شما واقعاً می خواهی به احمدی نژاد رأی بدهی؟!» و شروع کرد همان تهمت و مسخره کردن های رایج را گفتن. من هم جواب می دادم «نه، اینی که می گی این طوری نیست، قضیه اش از این قرار است...». یک چیزی را هم سند خواست، ایمیل اش را گرفتم که برایش بفرستم. شاید 5 دقیقه بیشتر صحبت نکردیم. احساس می کردم اتفاق جدیدی برایش افتاده. یک هو طرف آمد روبوسی کرد و گفت «من شما رو دوست دارم. من از اون بسیجی هایی بدم می آد که دختر مردم رو می زنن! راستش من تو ستاد موسوی ام. اما کاری که گفته بودند بکنم این بود که همین طوری مثل یک آدم بی طرف بیایم صحبت کنم. راستش من هم قبول دارم احمدی نژاد آدم خوبی ه. فقط...».
البته این مورد استثنا بود. و معمولاً نظرات افراد این قدر زود عوض نمی شود. ما باید صبر داشته باشیم. به پیچیدگی های انسان ها توجه کنیم. انتظار نداشته باشیم که کسی با چهار تا استدلال و دو تا برخورد خوب عوض شود. اما ایمان داشته باشیم که انباشته شدن این گفتارها و رفتارهای خوب مان مهم است و برای مخاطب در درازمدت موثر خواهد بود. آن کسی که امروز از ما حرف حساب شنید و برخورد خوب دید، اما مسخره کرد، تا حدودی حق دارد، چون آن ها را در چارچوب ذهنی خودش تحلیل می کند و لذا آن را چیزی جز توجیه، ریا، مزدوری، حماقت و... نمی بیند. اما مثلاً یک ماه دیگر که یک سستی ای در چارچوب فکری اش ایجاد شود (مثلاً یک پلیدی از سران فتنه را به عینه درک کند یا این رفتارهای خوب طرف مقابل برایش مکرر و غیرقابل هضم شود یا...) همین کار ما (که یک ماه پیش مسخره اش می کرد) -آگاهانه یا ناخودآگاه- یک عامل موثر و جلوبرنده می شود برای هدایت اش. عجله نکنیم!

در جواب این خبر ارگان خبری جبهه مشارکت (نوروز) نوشته بودم: اسامی و مشخصات دقیق 72 شهید جنبش سبز :

1- در لیست 72 شهید جنبش سبز یک نفر را هم جا انداخته بودند! البته حق داشتند؛ چون پروژه «72 تن سازی» بوده. البته شاید هم اتفاقی 72 تن شده باشد! در هر حال اطلاعات «دقیق» یک نفری که جا افتاده بدین شرح است:
نام شهید: علی علوی / محل شهادت: خیابان آزادی، نزدیک های میدون / نحوه شهادت: بدجوری تیر خورده است!

2- این که لیست رسمی کشته شدگان شان حاوی افرادی مانند محسن ایمانی و ترانه موسوی باشد، کل بضاعت شان را نشان می دهد! البته نمی خواهم منکر اطلاعات بسیار دقیق منتشر شده از 72 تن(!) شوم، اما جسارتاً -به عنوان نمونه- بعد از شایعاتی که راجع به کشته شدن محسن ایمانی در کوی شد، او مصاحبه ای کرد با تلویزیون و گفت نه تنها زنده است، بلکه آن روز اصلاً در کوی (و تهران) نبوده! البته چون VOA خبرش را اعلام نکرده، دوستان مشارکتی هم مطلع نشده اند طبیعتاً!

3- به قول معروف: «شهیدان زنده اند الله اکبر!»؛
جعلي بودن پروژه 72 تن‌سازي از كشته‌شدگان اغتشاشات اخير كه از روز جمعه توسط سايت حزب مشاركت كليد خورده و بازتاب وسيعي در رسانه‌هاي ضدانقلاب داشت، محرز شد.
در حالي كه بررسي اسامي منتشر شده، نشان مي‌دهد اغلب اين اسامي، فاقد اطلاعات دقيق است و صرفاً تعدادي اسامي بدون هويت مشخص جعل شده، يكي از آسيب‌ديدگان حوادث پس از انتخابات كه از قضا توسط آشوب‌گران نزديك به حزب مشاركت مورد هدف قرار گرفته بود، نسبت به درج نامش در ليست 72 نفره اعتراض كرد.

1- آقا در نماز جمعه گفتند «آ.هاشمی و آ.احمدی نژاد در مسائل مختلف، اختلاف نظر دارند. البته نظرات من به نظرات آ.احمدی نژاد نزدیک تر است». مثل این که من بگویم نظرات من به نظرات امین نزدیک تر است تا نظرات حسن. هیچ کسی از این حرف من برداشت نخواهد کرد که هر چه امین بگوید را من قبول دارم!
2- رهبری در نظام جمهوری اسلامی، ملکه الیزابت نیست که فقط مقدس و محترم باشد و کاری نکند! قرار است جامعه را "ره بری" کند. وظیفه دارد که معیارها را بگوید، از افراد و کارهای خوب حمایت کند، و...
3- حمایت های رهبری قاعده ای دارد که آن، نزدیکی هر شخص یا کار به آرمان های انقلاب و اهداف نظام است. ایشان در دیدار با خبرگان صریحاً گفتند (نقل به مضمون) که من و شما وظیفه داریم از جریاناتی که به خط انقلاب نزدیک ترند، حمایت کنیم.
4- حمایت به معنی چک سفیدامضا نیست. انبیا و ائمه هم در زمان خودشان از بعضی افراد تعریف و حمایت می کردند. بعضی هاشان هم بعداً منحرف شدند. نه آن موقع که پیامبر زبیر را به سیف الاسلام ملقب کرد، کسی می توانست بگوید چرا از زبیر تعریف کردی و از فلانی نکردی؟! نه آن موقع که زبیر جمل را به پا کرد، کسی می توانست بگوید حرف پیامبر اشتباه از آب در آمد!

یکی از دوستان نوشته بود این که آ.احمدی نژاد در مناظره، اسم آ.هاشمی و... را آورد، «شروع بی قانونی» بود و... . در جواب نوشته بودم:

ما در دنیای رسانه خیلی مظلوم ایم. خیلی! تبلیغات دشمن چنان اثری حتی روی ما گذاشته که فکر می کنیم حالا یک اشکالاتی این ور هست، یک اشکالاتی آن ور هست، چون این ور اشکالاتش کمتر است، ما طرفدار این ور ایم. می گوییم «احمدی نژاد اشتباه کرد که در مناظره اسم آورد، موسوی هم اشتباه کرد که آن مواضع را گرفت». در حالی که درستش این است که همین اشتباه احمدی نژاد (اسم آوردن از کسانی که اتهام شان ثابت نشده) را هم موسوی ده برابر بدترش را کرده.
اتفاقی که در مطرح کردن نام آ.هاشمی در مناظره افتاد، «شروع بی قانونی» نبود. آقایان گذشته از 4 سال که بی سابقه رئیس جمهور را هر روز مسخره کردند و به او تهمت زدند، در همین چند ماهه ی آخر، همین کار را بارها و بدتر انجام داده بودند.
مگر آ.محصولی به خاطر پرونده ی نفت اردبیل در دادگاهی محکوم شده که آ.موسوی هرجا می رفت مطرح می کرد؟! مگر اختلاس آ.احمدی نژاد در شهرداری در دادگاهی ثابت شده که آ.موسوی و آ.کروبی و دوستان شان هی آن را مطرح می کردند که نمی دانم چند میلیارد را احمدی نژاد بالا کشیده؟!
آمده اند رئیس جمهور قانونی مملکت را که شهره ی پاکدستی است، به دزدی  متهم می کنند، آن وقت چون آ.احمدی نژاد اسم پسر آ.هاشمی را در مناظره آورده و گفته «پسرهاي اقاي هاشمي چکار مي کنند در کشور؟! بي قانوني در پسران بعضي از همين اقاياني است که امروز از شما حمايت مي کنند .پسر اقاي ناطق چطوري ميلياردر شد؟ خود اقاي ناطق چطوري دارد زندگي مي کند؟ اينها حاميان شما هستند. بي قانوني انهاست»، بگوییم آ.احمدی نژاد بی قانونی را شروع کرد؟!
روشن است که بحث من این نیست که این کار خوب بوده، بلکه این است که همین بی قانونی را هم اولاً آن ها شروع کردند؛ ثانیاً به شکلی مفتضح تر؛ چراکه آنها اتهامات دروغ اثبات نشده در دادگاه را نسبت دادند به فردی پاک، و آ.احمدی نژاد اتهامات درست اثبات نشده در دادگاه را. اتهاماتی که مرغان آسمان هم از آن باخبر بودند و لذا فردای مناظره کسی نمی گفت «فهمیدی احمدی نژاد چه گفت؟» همه می گفتند «فهمیدی احمدی نژاد جرئت کرد بگوید؟».
این رویکرد را در صحبت های آقا ببینیم. آقا تازه در شرایطی که برای آرام کردن کشور اقتضای طبیعی این بود که بیشتر نامزد غالب و نزدیک به خود را بکوبد و بیشتر از کسانی که پشت این فتنه ها هستند دلجویی کند، اما باز حتی در این مورد (اشتباهات مناظره) هم انصاف را کامل رعایت کردند و بار انتقادشان بیشتر به آن طرف بود یا حداکثر مساوی.
این بیانات را بار دیگر بادقت بخوانیم . یک قسمت هایی را هم برای توجه دادن بیشتر به منظورم سبز و قرمز یا Bold کرده ام:
در مواردى انسان مي ديد كه در اين مناظره‏ ها جنبه‏ى منطقى مناظره ضعيف مي شد؛ جنبه‏ ى احساساتى و عصبى پيدا مي كرد؛ جنبه‏ى تخريبى غلبه پيدا مي كرد؛ سياه‏ نمائى وضع موجود به شكل افراطى در اين مناظره ‏ها ديده شد؛ سياه ‏نمائى دوره ‏هاى گذشته هم در اين مناظره‏ها مشاهده شد؛ هر دو بد بود. اتهاماتى مطرح شد كه در جائى اثبات نشده است؛ به شايعات تكيه شد، بى‏انصافي هائى احياناً ديده شد؛ هم بى‏انصافى نسبت به اين دولت با اين همه حجم خدمت، و هم بى‏انصافى نسبت به دولتهاى گذشته و دوران سى ساله.
اين بخش معيوب قضيه، بنده را ناخرسند كرد؛ متأثر شدم. براى طرفداران نامزدها هم آن بخشهاى معيوب، آن تعريضها، آن تصريحها، التهاب‏آور و نگران‏ كننده بود، كه البته از هر دو طرف هم بود.
هر دو طرف در اين عيب متأسفانه مشترك بودند. از يك طرف صريحترين اهانتها به رئيس جمهورِ قانونى كشور شد. حتى از دو سه ماه قبل از مناظرات هم اين سخنرانى‏ها را براى من مى‏آوردند و من ميديدم يا گاهى مى‏شنيدم؛ تهمتهائى زدند، حرفهائى گفتند؛ به كى؟ به كسى كه رئيس جمهور قانونى كشور است، متكى به آراء مردم است. نسبتهاى خلاف دادند، رئيس جمهور مملكت را كه مورد اعتماد مردم است، به دروغ‏گوئى متهم كردند! اينها خوب است؟ كارنامه‏هاى جعلى براى دولت درست كردند، اينجا آنجا پخش كردند، كه ما كه در جريان امور هستيم، مى‏بينيم مي دانيم كه اينها خلاف واقع است؛ فحاشى كردند؛ رئيس جمهور را خرافاتى، رمال، از اين نسبت‏هاى خجالت‏آور دادند؛ اخلاق و قانون و انصاف را زير پا گذاشتند.
اين از آن طرف. از اين طرف هم همين جور؛ از اين طرف هم شبيه همين كارها به نحو ديگرى انجام گرفت. كارنامه‏ى درخشان سى ساله‏ى انقلاب كمرنگ جلوه داده شد؛ اسم بعضى از اشخاص برده شد كه اينها شخصيتهاى اين نظامند؛ اينهاكسانى هستند كه عمرشان را در راه اين نظام صرف كردند. بنده در نماز جمعه هيچ وقت رسمم نبوده است از افراد اسم بياورم؛ اما اينجا چون اسم آورده شده است، مجبورم اسم بياورم. به طور خاص از آقاى هاشمى رفسنجانى، از آقاى ناطق نورى من لازم است اسم بياورم و بايد بگويم. البته اين آقايان را كسى متهم به فساد مالى نكرده؛ حالا در مورد بستگان و كسان، هر كس هر ادعائى دارد، بايستى در مجارى قانونى خودش اثبات بشود و قبل از اثبات نمي شود اينها را رسانه‏اى كرد. اگر چيزى اثبات بشود، فرقى بين آحاد جامعه نيست؛ اما اثبات نشده، نمي شود اينها را مطرح كرد و قاطعاً ادعا كرد. وقتى اينجور حرفها مطرح مي شود، تلقى‏هاى نادرست در جامعه به وجود مى‏آيد، جوانها چيز ديگرى خيال ميكنند، چيز ديگرى مي فهمند.

پیرامون جنجال آفرینی هایی که برای صحبت های آیت الله مصباح شده بود، (+) دوستی عزیز (محمدمهدی حاجی پور) نوشته بود:

راجع به سخنان آقای مصباح نظرتون چیه؟  چند نکته نوشتم، ببینید موافقید یا نه؟ بحث ایشان پیرامون ولایت فقیه بوده است و جمله ای که خبرگزاری ها این قدر بزرگ کرده اند یک بحث حاشیه ای بوده است. در واقع بحث بر سر این بوده که ولایت فقیه همان ولایت رسوال الله است و چون اطاعات از رسول همان اطاعات از خدا است (اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم)، پس  اطاعت از ولی فقیه هم، همان اطاعت از خدا است. حال ولی فقیه اختیارات خود در امور اجرایی را به رئیس جمهور داده است و در این موارد اطاعت از رئیس جمهور، اطاعت از خدا است. (نه اینکه بر خلاف القائات خبرگزاری ها، اطاعت از شخص احمدی نژاد اطاعت از خدا باشد). می دانیم که از نظر امام و مقام معظم رهبری اطاعت از دستورات مافوق (در سلسه مراتب اداری) واجب است. (واجب است یعنی مثل اطاعت از خدا است.) حال چطور اطاعت از رئیس جمهور در مواردی که قانون به او اجازه دخالت داده است، همچون اطاعت از خدا نباشد؟

مطلب زیر را در جواب به انتقاد دوستی به این مطلبم نوشته بودم:

1- یکی از دوستان بعد از این مطلب، ایمیل خصوصی زده بود که «محمد از چی دفاع می کنی؟». جواب خصوصی (!) نوشته بودم:

یکی از دوستان ایمیل یکی از دوستانش را فوروارد کرد و خواست جواب دهم. موضوع، لینکی بود از آینده نیوز و بحثی راجع به فرق مسلمانان چین و فلسطین. ایمیل بازی مان طی شبانه روز اخیر چندبار تکرار شد.
در ادامه چیزهایی که نوشته بودم را آورده ام. البته چیز خاصی ندارد -مطابق معمول-! فقط به نظرم آمد اینجا گذاشتن شان بهتر از اینجا نگذاشتن شان است!

امروز بخشی از ابتدای سوره ی آل عمران را می خواندم. آیه ی 28 سوره می فرماید «لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكاَفِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَن يَفْعَلْ ذَلِك فَلَيْس مِنَ اللَّهِ في شي‏ءٍ». این عبارت آخر، خیلی سنگین آمد به نظرم.

مراجعه کردم به المیزان. مرحوم علامه در تفسیر این بخش آیه می گوید لیس من الله فی شیء یعنی «كسي كه چنين كند هيچ ارتباطي با حزب خدا ندارد». و در ادامه می گوید «از لا به لاي اين آيه و ساير آياتي كه از دوستي با غير مؤمنين نهي فرموده، برمي‏آيد كه اين قسم دوستي، خارج شدن از زيّ بندگي است، و مستقيماً ترك گفتن ولايت خداي سبحان و داخل شدن در حزب دشمنان او و شركت در توطئه‏هاي آنان براي افساد امر دين او است... مسلماني كه دعوي صداقت و دوستي با دين مي‏كند، و در دل دوستدار دشمنان دين است، و قهراً اين دوستي اخلاق و سنن كفر را در دلش رخنه داده، چنين كسي و چنين كساني ندانسته حرمت دين و اهل دين را از بين مي‏برند، و خود را به هلاكتي دچار مي‏سازند كه ديگر اميد حيات و بقائي باقي نمي‏گذارد».

یکی از تقسیم بندی های بد، تقسیم بندی فرهنگی و سیاسی است که در این وبلاگ هم به آن تن داده ایم! یعنی این آیه را می شود در دسته ی مطالب سیاسی نیاورد؟! آن هم در اوضاع سیاسی این روزها؟ در این روزهای تصفیه، که در دل مان برای برخی دوستان قدیمی، ذکر اندوهناک "ببین که از که بریدی و با که پیوستی" گرفته ایم...

خنده ام می گیرد از بازی روزگار؛
از قدیم، سایت ها و وبلاگ های ضدانقلاب را که می دیدم، وقتی می خواستند از جنایات رژیم آخوندی (!) بگویند، عکس ها و رفتارهای شیخ هادی غفاری را ذکر می کردند.

درس اخلاق آقای منتظری

یکی از دوستان ایمیلی انتقادی زده بود و به مقایسه ی آشوب های چند سال قبل فرانسه با آنچه این روزها در کشور اتفاق افتاد (به خصوص از لحاظ تعداد کشته شدگان)، پرداخته بود. در جوابش این متن را نوشتم:

به نام خدا

Which Path to Persia? Options for a New American Strategy toward Iran

انیستیتو تحقیقاتی Brookings (که تحقیقات استراتژیک برای تصمیم سازی دموکرات های آمریکا را انجام می دهد؛ همان طور که انیستیتو تحقیقاتی American Enterprise این کار را برای جمهوریخواهان انجام می داد) منتشر شد هم که هیچ جایی برای شک و شبهه باقی نماند. ایران با یک سناریوی طراحی شده ی انقلاب مخملی برای براندازی نظام (یا آن طور که در این گزارش آمده: حداقل تغییر رفتار) رو به رو بود.

در فرانسه چنین نبود. نمی توانست هم چنین باشد. چون ایران است که اصلی ترین مخالف آمریکا و نظام حاکم بر جهان است، نه فرانسه. چون ساموئل هانتینگتون -استراتژیست مشهور آمریکا که در سال اخیر مُرد- ایران را به عنوان رهبر قطب اسلام که اصلی ترین معارض قطب لیبرالیسم -به رهبری آمریکا- ست، معرفی کرده بود، نه فرانسه! حکومت ایران است که بدجوری موی دماغ صاحبان دنیا شده و به ایّ نحوٍ کان(!) باید عوض شود، نه فرانسه! فصل ششم گزارش -بعد از توضیح ناکامی و هزینه ی بالای گزینه های دموکراتیک و نظامی- بهترین راه را مشخص کرده: انقلاب مخملی! (+)
در فرانسه چنین نبود... نه از این پوشش رسانه ای بی سابقه ی BBC و العربیة و Reuters و... خبری بود، نه از تک تیراندازهای منافقین برای زدن زن ها و فیلم گرفتن از آن، نه از سناریوهای امنیتی مدیران سابق اطلاعات کشور برای ملتهب کردن اوضاع، نه از Obama's Twitter Strategy، نه از کشف اسلحه، نه از پناهگاه شدن سفارتخانه های خارجی، نه از حمله به مراکز نظامی، نه از...

این غائله را اگر با توجه به مسائل فوق ببینیم، و ابعاد جدی بودنش مشخص شود، دیگر شاید با یک سرماخوردگی مقایسه اش نکنیم. الآن که ماجرا تقریباً تمام شده، شاید متوجه نباشیم که چقدر بزرگ تر می توانسته (و قرار بوده) باشد. مطمئن باشید رسانه های خارجی سر هر ماجرای کوچکی آبروی شان را این گونه به حراج نمی گذارند. سیاسیون منافق داخلی هم سر هر ماجرای کوچکی این گونه فاصله ی دل و زبان شان را در معرض افکار عمومی روشن نمی کنند.
تا آنجا که من می دانم نیروهای انتظامی کشور تلاش زیادی کرده اند برای عدم استفاده از اسلحه، و سر این تلاش شان، خسارات جانی زیادی هم داده اند. حتی در مقابل حمله ی اغتشاش گران برای آتش زدن پمپ بنزین (که یکی از دوستانم را سر آن بازداشت کرده بودند و او برایم تعریف می کرد) شلیک نکرده اند. اما سر حمله به پایگاه نظامی (مثل پایگاه بسیج قدس یا لولاگر) که در آن سلاح و مهمات وجود دارد، چرا شلیک کرده اند. در این شلوغی، ماجراهای مشکوک هم وجود دارد. مثل تیراندازی با سلاحی که جزء سلاح های رایج نیروهای انتظامی نیست به یک بنده خدایی که اصلاً در اغتشاشات نبوده، در یک کوچه ی خلوت فرعی، و فیلم برداری های کامل و گسترده از آن.
در هر حال منظورم این نیست که در این اغتشاشات، حقی از کسی ضایع نشده است، و قطعاً وَ مَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّةِ شَرَّاً یَرَهُ. اما اولاً ابعاد ماجرا و سناریویی که قرار بود محقق شود را فراموش نکنیم. و ثانیاً یادمان نرود که غائله از کجا شروع شد؛ پاسخگوی اصلی تمام آنچه اتفاق افتاد، کسی باید باشد که با توهم تقلب در انتخابات، نقش یک بازیچه را خوب ایفا کرد، و با تمکین نکردن به رأی ملت، این حوادث را آفرید. امروز که از طرفی هیچ سندی نمی توانند برای تقلب در انتخابات ارائه کنند، و از طرف دیگر همین طور از ناظران صندوق های مختلف شان خبر می رسد که «ریز آراء اعلام شده توسط وزارت کشور در صندوقی که ما بوده ایم، همان است که ما شمرده بودیم»، مجرم اصلی مشخص تر می شود. هرچند طراحان این سناریو فکر می کردند که با این اقدامات شان، نظام کوتاه خواهد آمد و شرایط عوض خواهد شد و دیگر منشأ ماجرا -یعنی دروغ بودن ادعای تقلب- از موضوعیت خواهد افتاد، و کسی سراغ آن را نخواهد گرفت!

امروز نظام اسلامی یک روش آمریکایی دیگر برای براندازی را -هرچند با هزینه ای تحمیلی و ناخواسته- ناکام کرده و در برابر آن هم واکسینه شده است. امروز تجربه ی پایداری در برابر «انقلاب مخملی» را باید به لیست تجارب موفق جمهوری اسلامی اضافه کرد. لیستی که سناریوهای مختلفی را در این 30 سال در خود می بیند: حرکات مسلحانه ی خیابانی، شورش های تجزیه طلبانه، ترور رهبران، عملیات تکاوران آمریکایی (طبس)، کودتای نظامی (نوژه)، جنگ تحمیلی، تحریم همه جانبه، بدل سازی (طالبان)، تهاجم فرهنگی، اشغال همسایه ها، پروستریکا (اصلاحات آمریکایی)، حمله به بازوها (حزب الله و حماس)، و... هیچکدام را ما نخواستیم؛ اما وقتی صورت گرفت و آن را از سر گذراندیم، نتیجه اش یک چیز بود: قوی تر شدن! این حوادث، *velvet revolution را هم به لیست اضافه کرد. اتفاق بزرگی که افتاده است را فراموش نکنیم.

*: (تأکید بر نام انگلیسی انقلاب مخملی، به منظور تأکید بر ماهیت طراحان آن است).

پیشنهاد می دهم این مقاله ی کوتاه را بخوانید: یک اراده ی تنها
یادم نمی آید مقاله ای را که این قدر خلاصه، علت واقعی علاقه ی امثال من به آ.احمدی نژاد را گفته باشد. آدم ها بعضی موقع یک چیزهایی را برای خودشان می فهمند، اما یک آدم داناتر باید بیاید و آن را توضیح دهد! و نویسنده ی این مقاله -که قبلاً مسئول بسیج امام صادق بوده- اولین بار نیست که این نقش را ایفا می کند.

• آيا کارهايي که احمدي‌‌نژاد در عرصه‌ی‌ اقتصادي و فرهنگي و سياسي و... مي‌کند با دولت‌هاي ديگر احتمالي (مانند دولت قاليباف و لاريجاني و هاشمي رفسنجاني و حتي خاتمي) تفاوت ماهوي دارد؟ ...آيا دعواي احمد‌ي‌نژاد و ديگران قدرت است يا واقعاً بر سر «چيزي» دعوا مي‌کنند؟
• سنجيدن عملکردها غالباً کاري کارشناسي است و يقين‌آور نيست. من به احمدي‌نژاد رأي دادم چون حرف‌هاي او را آشنا مي‌يافتم؛ احتمالاً به همين سادگي. عمل او هم از ابتدا برايم مهم نبود؛ چون سال‌ها است که دريافته‌ام دنياي عمل را قواعدي ديگر است.
• به نظر مي‌رسد حداقل احمدي‌نژاد مي‌خواهد که نسبتي جديد با تجدد بيابد؛ هر چند خودش هم به اين اراده ناآگاه باشد. آغاز گام زدن در سرزمين اسلام‌گرايي و اين يعني ابتداي يک گفتمان جديد، هر چند عمل همان باشد.
• شايد کساني انقلاب را به «آن سوي» مي‌خواهند و کسي انقلاب را به «اين سوي» و دولت احمدي‌نژاد آخرين تير چله‌ی اهل «اين» سو باشد. و اهل اين سو، ظاهراً «شرذمه‌ی‌ قليله»‌اند. آن‌ها هم در مي‌يابند که کارهاي احمدي‌نژاد تجددمآب است و از سنخ و ماهيت و جوهر همان کارها است اما گويا مي‌فهمند که فکرهاي احمدي‌نژاد و آرزوها احمدي‌نژاد تا آن جا که او توان فکري و مؤونه‌ی‌ نظري دارد، سر در جایي ديگر دارد و همين نيز غنيمت است. همين اراده‌ی به ديگرگون حکومت کردن و دنيايي نشدن،‌ همين قدسيِِ عرفي در حد حتي يک اراده غنيمت است.

بسم الله

دیروز همایش دانشجویی حمایت از دکتر احمدی‌نژاد بود. زمان و مکان‌اش هم طوری بود که با برنامه‌ام خیلی جور درمی‌آمد. دیدن دوستان هم که مزید بر علت.

موقعی که رسیدم سالن سیدالشهدا، یکی از دوستان داشت اسلایدهایی را ارائه می‌داد شامل آمار مقایسه‌ای عملکرد دولت‌ها. دوست بغل‌دستی‌ام گفت چرا اعداد موجود در آمارها، واحد ندارد؟! خندیدم. گفتم «چون نه واحدش مهم است، نه حتی اعدادش! این ارائه برای این است که شما به نتیجه برسی که این دولت عملکردش خوب بوده! همین!». البته من خیلی مخالف آمار دادن و این بحث‌ها –هرچند برخورد ساده‌انگارانه با موضوعات پیچیده می‌دانم‌شان- نیستم؛ اتفاقاً در جلسه‌ای که با دوستان داشتیم اسفندماه، گفته بودیم که دو کار را باید همزمان انجام دهیم: یکی تلاش برای فرهنگ‌سازی و اصلاح «معیارهای صحیح و مهم انتخاب» در جامعه (این‌که جامعه به نتیجه برسد که معیارهایی که مهم‌اند همان‌ها اند که امام و رهبری گفته‌اند، و اهمیت هرکدام چقدر است)، و دیگری نشان دادن تجلیات گفتمان انقلاب اسلامی، و این‌که عملکرد مومنین با همین معیارهای فعلی مردم، و برای بهبود دنیایی هم سرجمع بهتر از عملکرد غیرمومنین است. بگذریم!

در این همایش، دانشجویان صحبت‌های خوبی کردند. به خصوص متنی که یکی از خانم‌ها خواند، جالب بود، و شعری طنز که فایل صوتی‌اش را از اینجا دانلود کنید (5 دقیقه است و 1 مگابایت). اما اصل برنامه، سخنرانی 10 دقیقه‌ای حاج حسین یکتا بود. آدم دوست‌داشتنی‌ای که صرف دیدن‌اش، نعمتی است؛ مسئول پروژه‌ی «راهیان نور» که تحول جدی در کشور ایجاد کرد و شاید بزرگترین و موثرترین برنامه‌ی فرهنگی حال حاضر نظام باشد.

وقتی شنیده بودم قرار است حاج حسین صحبت کند، تعجب کرده بودم. چون کلاً صحبت کردن در یک چنین جمعی، هزینه‌دار است و کسانی که خیلی سیاسی‌تر هستند هم تن به این کار نمی‌دهند معمولاً. ضمن این‌که می‌دانم از همان سال اول دولت، او انتقاداتی به دولت داشت و به رئیس‌جمهور هم گفته بود و توجه نشده بود. اما این‌ها که مهم نیست. بین سیاسیون یک نفر پیدا شده که به آرمان‌ها اعتقاد دارد و امثال حاج حسین تکلیف‌شان را خوب تشخیص و انجام می‌دهند.

ایشان معمولاً آرمانی و انتقادی صحبت می‌کند، و دیروز هم چنین بود؛

«... من عازم مناطق عملیاتی جنوب بودم. به من گفتند هوادارهای احمدی‌نژاد این‌جا جمع شده‌اند، آمدم اینجا در جمع دوستان باشم. اما رفقا! احمدی‌نژاد هوادار نیاز ندارد. "هوا"هامان را باید خالی کنیم! ماشینی در کوچه روشن نمی‌شد. علامه حسن‌زاده سرش را از پنجره بیرون کرد، پرسید چه شده؟ گفتند کاربوراتورش هوا گرفته. ایشان گفت: بله، "هوا" گرفته که نمی‌تواند حرکت کند!».

«...فضای دوره‌ی قبل –سال 84- فضای توسل بود. اما امروز بعضی‌ها می‌گویند 17 تا که داریم، فکر 20 تاییم! خدا به کسی قول داده؟! می‌خواهید غرور کربلای 4 بشود بعد از والفجر 8؟ آن موقع کانال را که دیدیم، گفتیم در عملیات قبل ما از عرض بیشتر رد شده‌ایم و معلوم است که الآن هم می‌توانیم! اما نشد».

«...در ستاد انتخاباتی‌ای که غیبت غیرضروری دیگر کاندیدها باشد، امام زمان می‌آید؟! اگر دوشنبه و پنجشنبه‌ها را روزه گرفتیم، صبح‌ها در ستاد زیارت عاشورا باشد، از جیب پول خرج کنیم، و... شاید الّا ما رَحِمَ ربّی شود. چند روز پیش که در راهیان نور با احمدی‌نژاد بودیم، دیدم حالش نسبت به چهار سال پیش تغییری نکرده. اما حال ما هم نسبت به آن موقع تغییر نکرده؟!».

«هرچه زودتر باید مرام‌نامه بنویسید. بیاییم تا ضرورت ندارد، حتی اسم کاندیدای دیگری را نیاوریم... از هیجان این دو ماهه، استفاده‌ی تربیتی بکنیم. بیایید یک کاری کنید که امام زمان انتخاب‌تان کند، نه که احمدی‌نژاد انتخاب شود. او کارش را می‌کند».

صحبت 10 دقیقه‌ای ایشان را ضبط کرده بودم. اما نمی‌دانم چرا از بین رفته است! در وب هم متن کامل این صحبت‌ها را پیدا نکردم. خیلی حرف‌های کارگشایی بود. حرف دل خیلی‌ها بود. ما بعضی موقع که با نیت خیر وارد فعالیت سیاسی می‌شویم، یک چیزهایی یادمان می‌رود، و اندیشه و رفتارمان مثل دیگر آقایان -به اصطلاح- اصلاح‌طلب و اصولگرا دچار نوعی سکولاریسم می‌شود. ما حتی بعضی موقع در کوبیدن سکولاریسم هم سکولاریستانه عمل می‌کنیم!

البته روشن است که این موضع، از نوع اخلاق‌بازی‌های رایج، احتیاط‌های بی‌خیالانه، و خودخواهی‌هایی که در لباس تقوای گریز ظاهر می‌شوند، نیست؛ که آن‌ها خودشان بی‌اخلاقی‌های پیشرفته‌اند! اما کلاً اگر کسی جز به خاطر «دردمندی»اش وارد سیاست شود، خیلی خطرناک است. و البته درد هم –مانند وضو- مقدمه‌ی تحصیلی است، نه حصولی! و «هر که بی‌درد است اینجا نیست مرد!».

بعضی‌ها از نگاهی بالاتر، مسائل را می‌بینند؛ و بدون ورود به حوزه‌های سرِکاری، اوضاع را خوب می‌فهمند و فعالیت تأثیرگذار خود را تشخیص داده و مشغول می‌شوند. باید مسائل سیاسی را در بستر نظامی عمیق و جامع دید؛ و در عین برنامه‌ریزی و توجه به جزئیات موثر، دچار خاله‌زنک‌بازی‌های سیاسی و وقت تلف کردن‌ها نشد. و این البته –برای امثال من- راحت نیست. همان‌طور که واقعاً خیلی سخت است که آدم از صبح تا شب برنامه‌ریزی و کار کند، و در عین حال (این همزمانی‌اش مهم است!) یقین داشته باشد که هیچ‌کاره است و همه چیز به دست خدا ست.

آخر این نوشته هم –به تناسب آن‌چه نقل شد- بازی‌ای زبانی باشد با کلمه‌ی «هوا»! شعر زیر از مرحوم سید حسن حسینی است:

چیست دل در قفس سینه‌ی این بوالهوسان؟

کهنه‌آونگی آویخته از سقف هوا (هوی)

بین شیطان و خدا در نوسان!

* به نظرم آمد این مطلب را که در جواب به ادعای عدم لزوم پیروی از نظر انتخاباتی رهبری، و تفاوت وظیفه ی ما با ایشان، در جواب یکی از دوستان ایمیل کرده بودم را اینجا هم بگذارم، بد نباشد.

بسم الله

سلام

0- اول کمی جوسازی کنم!
در تاریخ هست که مکرر این اتفاق می افتاد که پیامبر چیزی می گفت و آن حرف به بعضی گران می آمد؛ سریع می پرسیدند این حرف خودت است یا حرف خدا؟!
امام حسین علیه السلام بعد از این که عاقبت کار (شهادت و شکست جنگی) بر همه معلوم شد، قیام شان وارد مرحله ی جدیدی شد و در نتیجه بیعت را برداشتند، و حتی به اصحاب گفتند بروید، و به کسانی که می رفتند، کمک مالی هم کردند. من نمی دانم (و برایم مهم هم نیست) که کسانی که رفته اند، کار حرام انجام داده اند یا مکروه یا مباح؛ اما می دانم (و این برایم مهم است) که آن ها که رفتند، خیلی ضرر کردند. آدم بداند امامش در دلش چه چیزی را دوست دارد و خودش را درگیر تعاریف خشک حلال و حرام بکند؟!

1- این که وظیفه ی افراد یک جبهه ممکن است متفاوت باشد -یا حتی از نظر کسی که از دور می بیند، متناقض باشد-، صحیح. اما آیا می شود رأی آن ها هم متفاوت باشد و دو رأی صحیح باشند؟! یک موقع در جبهه، تاکتیک این است که یکی بزند به دل دشمن، و یکی بایستد در عقب و از تنگه محافظت کند. این قابل جمع است و طبیعی. اما آیا می شود دو نفر در دو جبهه ی مختلف باشند و هر دو هم کار درست را کرده باشند؟ (توجه: بحث استضعاف و این که ممکن است یکی در تشخیص وظیفه اش اشتباه کند، موضوع ما نیست الآن. چون آن به فاعل مربوط است و ما داریم راجع به فعل صحبت می کنیم).
ممکن است ابوذر سر خلیفه داد بزند و تبعید شود، و سلمان استاندار دستگاه خلیفه باشد. اما اگر انتخابات برگزار شود هر دو رأی یکسانی خواهند داد. اختلاف در عمل ممکن -و بلکه لازم- است، اما اختلاف در بینش نه. اگر نظر یکی این باشد که فلانی رئیس جمهور شود بهتر است، و نظر یکی این باشد که بهمانی رئیس جمهور شود بهتر است، قطعاً نظر یکی شان اشتباه است؛ و این ربطی به اختلاف وظایف ندارد.

2- این حرف صحیحی است که باید به یقین مان عمل کنیم، ولو خلاف نظر (نه حکم) ولی فقیه باشد. اما در مقام عمل، چنین چیزی چقدر امکان تحقق دارد؟ من اگر به نامزدی غیر از نامزد مورد نظر رهبری در انتخابات برسم، باید به خودم جواب این سوال را بدهم که چطور عالم متقی مدبّری که دلسوزترین فرد برای نظام، و آگاه ترین فرد به وضعیت کشور، نیازهای نظام، و خصوصیات علنی و مخفی مصداق ها (نامزدها) و جریان های سیاسی ست، چیزی که من فهمیدم را نفهمیده است؟ نمی گویم این سوال، به هیچ وجه ممکن نیست جواب داشته باشد، اما مسلمانی را که درستی رأی اش برایش مهم است را در تأمل جدی فرو می برد. به عبارت دیگر، نظر رهبری هرچند مانند حکم او، یک راست وظیفه ی ما را مشخص نمی کند، اما نقش تقویمی بسیار پررنگی در تشخیص اصلح و وظیفه ی ما دارد. این حرف، به خصوص اگر معتقد به پیچیدگی بسیار زیاد فهم صحیح و جامع اوضاع باشیم، اهمیت بیشتری می یابد (این پیچیدگی که تقریباً دوستان به آن اعتقاد ندارند، موضوع مهم و مفصلی است که الآن به آن وارد نمی شوم).

3- به طور کلی، "رابطه ی رهبر و بسیجیانش" موضوع مبتلابه و مهمی است که عدم فهم دقیق آن، از دو سو موجب انحرافاتی در جنبش دانشجویی مسلمان شده است. نه این طور صحیح است که -با تفسیر غلط از راه ابوذر- هرکس تا موقعی که رهبری مخالفتی نکرده، کارش را انجام دهد -و یکی دو جمله از سخنان رهبری را هم به عنوان مبنای کارش معرفی کند!-؛ به تعبیر امیرالمومنین علیه السلام این جوری باشد که در واقع «كان كل امرئٍ منهم امام نفسه، قد اخذ منها -فيما يرى- بعرى ثقات و اسباب محكمات»! و نه این که مثل مسلمان های معمولی، منتظر این بماند که رهبرش دستور کاری را صادر کند و او انجام دهد. بسیجی آن نیست که پشت امامش حرکت کند؛ آن که وظیفه ی عامه ی مسلمانان است و اگر کسی بعد از دستور امامش، آن را انجام ندهد، شرعاً گناه کرده است. بسیجی آن است که -بدون دستور امامش- مسیر او (تأکید می کنم: نه مسیر خودش!) را بفهمد و برود جلوتر راه را باز کند (در جامعه ظرفیت ایجاد کند) تا امامش که تا حالا مجبور بود به مصلحت تن در دهد، به آن مسیری که قلباً ایده آل اش بود، قدم بگذارد. بسیجی حتی در شرایطی که امامش -برای حفظ مصالح عالیه ی نظام اسلامی- با فاسقین صلح کرده، به فکر تشکیل سپاه و سازماندهی است، تا رهبرش توانایی از بین بردن فاسقین را پیدا کند. الگوی بسیجی مالک است، که امیرالمومنین درباره ی او به محمد بی ابی بکر گفت (نقل به مضمون) فرق تو و مالک این است که مالک به دستور من نیاز ندارد، و بدون حضور من همان کاری را می کند که اگر من بودم، خودم همان کار را می کردم.
و چنین چیزی برای ما موقعی ممکن است که در نظام فکری امام (که رهبر انقلاب پیرو رشید آن است) سیر کنیم، و در تصمیم گیری هامان، ولی فقیه را واقعاً ره بر خودمان بدانیم و گرایش هامان را از او بگیریم.

رفقا برای غزه جلسه گذاشته بودند که چه کار کنند، به نتیجه رسیده بودند که بسیج دانشجویی هر یک از دانشگاه های تهران، در یکی از میادین شهر، غرفه ی مقاومت برپا کند، و ضمن پخش سرودهای مقاومت و شیرینی و شکلات به مناسبت پیروزی مقاومت اسلامی و زمینگیر شدن رژیم صهیونیستی، نشریات تحلیلی توزیع شود، راجع به تحریم کالاهای صهیونیستی تبلیغ شود، نمایشگاه کاریکاتور برپا شود، تومار امضا شود، پرچم های کاغذی کوچک مقاومت آماده و به رهگذران (به خصوص اتومبیل ها و دوچرخه ها) داده شود، کمک مالی جمع آوری شود. و در کنار همه ی این ها -و از همه مهم تر- هم: بحث هایی که به طور طبیعی با مردم پیش می آید.
امروز من هم بودم در غرفه ی دانشگاه مان. به نظرم خیلی کار خوب و بابرکتی بود. و این فواید را داشت:

الف- برای مجریان:
به جز فواید عمومی ای که هر کاری که در راستای اهداف الهی صورت گیرد، دارد ویا هر کاری که جمعی باشد، دارد،
1- آشنا شدن با فضای فکری مردم (غیردانشجوی) جامعه. و بالا رفتن درک و دردمندی.
2- متوجه شدن نقاط ضعف خود، و ترغیب شدن به تحقیق راجع به شبهاتی که نتوانسته اند پاسخ مناسبی برای آن ها ارائه کنند.
3- شنیدن نظرات و جواب های دیگر مجریان به مردم، و استفاده بردن از معلومات و روش برخورد آن ها.
4- روحیه گرفتن، با توجه به همراهی و استقبال بالایی که عموم مردم از این برنامه ها می کردند.

ب- برای جامعه:
1- افزایش اطلاعات رهگذران و گرفتن پاسخ خیلی شبهاتی که به آنها القا شده است.
2- آگاهی یافتن و مصمم شدن مردم در موضوع تحریم کالاهای صهیونیستی که تا کنون برای بیشترشان کلاً مطرح نبوده است.
3- القاء روحیه ی امید و مبارزه به مخاطبان. و تقریب به ایمان به این وعده ی الهی که «كم مِن فئة قليلة غَلبت فئة كثيرة باذن اللّه». یا همان «می شود و می توانیم» خودمان!
4- انتشار موج انقلابی در جامعه. با توجه به این که -درست یا غلط- در جامعه، دانشجو به عنوان قشری دانا و باکلاس شناخته می شود. و جامعه از قشری که آن را باکلاس بداند، الگوپذیری دارد.
5- نشان دادن جلوه ای خوب، مستقیم و واقعی از بسیج دانشجویی و افراد انقلابی. که چند دقیقه گپ زدن با آنها، باطل السحر القائات ضدانقلاب داخلی و خارجی راجع به آن ها ست.
6- نمایش وجود شور و نشاط انقلابی غیردولتی در جامعه. و این که این جریان آرمانخواه، حتی به اقدامات دولت هم راضی نیست. تکلیف سازشکاران که مشخص است!
7- فعال کردن قشرهای خاموش مذهبی. بعضی آدم های مذهبی هستند که در حالت عادی کاری نمی کنند. اما اگر ببینند در جامعه تنها نیستند، چرا.
8- ارتباط گیری بعضی افراد فعال مذهبی با دانشجویان، برای توزیع محصولات فرهنگی دانشجویی که از آنها خوش شان آمده، در مساجد و مدارس و...

چند نکته ی دیگر:
1- امروز بارها دیدم که یک نفر با موضع انتقادی می آمد و بعد از کمی صحبت کردن، می دیدی اش که در گوشه ای به عنوان مبلغ مشغول رساندن پیام ما به کس دیگری است.
2- یک اشکالی که به جنبش دانشجویی حزب اللهی در این سال ها وارد است، همین است که کارهایش محدود شده به دانشگاه. و از انجام کارهای مردمی غافل شده. خیلی ظرفیت ها وجود دارد در این راه! و چه سودهایی برای هر دو طرف.
3- بعضی مردم در بحث تحریم، می گفتند به جای این کارها باید از دولت بخواهید که این شرکت ها را ببندد. ما هم همان جا نامه ی دو روز قبل مان به وزیر صنایع را به آنها می دادیم که بهترین پاسخ بود به این انتظارشان.
4- در محیط دانشگاه، از بس نشریات زیاد است که رغبت کم شده به هر چیزِ خواندنی! اما محصولات دانشجویی در میان مردم با استقبال خوبی مواجه می شوند. رفقای بسیج شریف جزوه های خوبی آماده کرده بودند که توزیع شان می کردیم. بعضی ها می آمدند می پرسیدند که سری کامل نشریاتی که می شده بگیرند را گرفته اند یا هنوز چیزی هست!
5- دو-سه هفته پیش هم که جلوی دفتر حافظ منافع مصر تجمع بود، گفتیم تا بچه های دیگر دانشگاه ها برسند، در پیاده رو خیابان شریعتی راه برویم و شعار بدهیم. آن هم بازتاب خوبی داشت. در تجمع پارسال جلوی قوه ی قضائیه برای اعتراض به اهمال در مبارزه با مفاسد هم که استقبال مردم، فوق العاده بود.
6- بیشترین بخشی که مردم از آن استقبال می کردند، سبد تحریم بود. امروز محصولی از کارخانه ی مواد غذایی Kent ترکیه را در سبد تحریم گذاشته بودند. به دوستان تذکر دادم که این کارخانه را تا حالا کسی به عنوان حامی صهیونیسم معرفی نکرده. به خصوص با توجه به این که خیلی از محصولات آن در مغازه ها هست، اگر مطمئن نیستید، از اینجا خارج اش کنید. گفتند نه مطمئن ایم! الآن دوباره جستجو کردم. فکر می کنم علت اشتباه دوستان را فهمیده باشم؛ مارک Kent (سیگار آمریکایی) را در لیست تحریم دیده اند، و فکر کرده اند که این Kent همان Kent است!
7- بعضی مردم می آمدند به دولت (حکومت) غر می زدند. و وقتی می دیدند برخلاف انتظارشان ما خود را مسئول دفاع از وزارت بازرگانی، صدا و سیما، مجلس، وزارت امور خارجه، قوه ی قضائیه و... نمی دانیم، و در بعضی عدول ها از موضع انقلاب اسلامی ما از آنها بیشتر شاکی هستیم، امیدوار می شدند. حتی یک نفر جدی جدی پرسید اگر موضع تان این است، پس چطور به شما مجوز داده اند که غرفه بزنید؟!
8- جا دارد از همه ی رسانه ها که هیچ گزارشی از غرفه های مقاومت امروز منتشر نکردند هم تشکر کنیم! تقصیر خودمان هم هست البته. حداقل اش این بود که چند تا عکس از حلقه بحث های شلوغ با موبایل مان می توانستیم بگیریم که!
9- یک مطلب جالب هم بگویم و تمام: به یکی از دوستان زنگ زده بودم که آن سبد کالاهای صهیونیستی که برای فلان نمایشگاه جمع کرده بودید را هنوز دارید؟ گفت نه، مصرف شان کردیم!! (البته شوخی می کرد ها!)

گفت که:
لمع البرق من الطور و آنست به
فلعلّی لک آتٍ بشهابٍ قبسِ*
چند پوید به هوای تو به هر سو حافظ
یسّر الله طریقاً بک یا ملتمسی

وحيد جليلي

طنطاوي دست برادر ديني‌اش، شيمون پرز را به گرمي مي فشارد.خادم حرمين شريفين جايزه ترور نصرالله را هر روز بالاتر مي برد.انجمن حجتيه در واکنش به درگيري جهودها با فلسطيني‌هاي ناصبي! اللهم اشغل الظالمين بالظالمين مي خواند.

مناديان ذوب در ولايت بالاخره اختلافاتي را که نداشتند با دوستان جدا افتاده‌شان کنار مي‌گذارند و در برابر "دشمن" مشترک نداي وحدت سرمي‌دهند. استالينيست ها در دانشگاه تهران با فرياد مرگ بر ديکتاتور، منجي آزادي خواهشان درگوانتانامو و ابوغريب را صدا مي‌کنند. جهانشاهي دوباره چفيه به دوش مي اندازد تا به هم بندانش در اوين هشدار دهد که به مقدسات توهين نکنند.

*

غزه در محاصره است.

هنيه چفيه جهانشاهي را به دوش مي گيرد

و بر ظلم زمين خواران مي خروشد: "يا للمسلمين"

عبدالله جردني از خنده ريسه مي رود.

حسني‌مبارک با ضجه مادران فلسطيني، عربي مي رقصد.

شيخ کويت تصوير "عماد" را تيرباران مي کند.

سعد حريري براي ليوني، بوسه مي فرستد.

*

غزه در محاصره است.

مصر قلب خاورميانه عربي

در چنگال شوم مبارک دست و پا مي زند.

جردن به پادشاه انگليسي‌اش زبان عربي مي آموزد...

در دوحه هواپيماهاي فوق پيشرفته آمريکا قطر شيخ قطر را صبح به صبح اندازه مي گيرند و دبي براي پذيرايي از روسپي هاي اروپايي و خوانندگان لس آنجلسي اش، به کارگران فيليپيني و پاکستاني و بنگلادشي آماده باش داده است. طالبان زير سايه عمو جرج، بنياد تمدن اسلامي شان را با خشت هاي خشخاش بالا مي برند.

ازبکستان به جايگاه پختاکور در ليگ باشگاه هاي آسيا مي انديشد و تاجيکستان و قرقيزستان و ترکمنستان و قزاقستان با ته لهجه روسي، متون وهابيت را حفظ مي کنند و يا دنبال ماهواره هاي ترکي مي گردند.

اخباري که از غزه مي رسد روايت گر اوضاع وحشتناک ديگر اقاليم رو به قبله است. در فرياد جانخراش هر مادر فلسطيني کنگره اي در آسيب شناسي جهان اسلام برپاست. و در چشمهاي منتظر کودکان غزه، طومار سرمقاله نويسان حراف پايتخت هاي اسلامي در هم پيچيده شده است.

*

غزه در محاصره است.

و جهان اسلام در اشغال!

روياي از نيل تا فرات محقق شده است. صهيونيست هاي دشداشه پوش و فينه به سر و کروات به گردن تمام قد به ياري عشيره عبري شان ايستاده اند.غزه آزادترين و زنده ترين اقليم جغرافياي اسلامي در غم اشغال جهان اسلام ضجه مي زند وخود را در عملياتي استشهادي به خط زده است تا محاصره را بشکند. در حالي که حاجيان به شيطان کوچک، ريگ مي کوبند، فرزندان کوچک ابراهيم، سنگ در مشت به مصاف شيطان بزرگ رفته‌اند. و جبرئيل بر کرانه عرش فرياد مي کشد: "ما لکم لا تقاتلون في سبيل الله والمستضعفين من الرجال والنساء والولدان الذين قالوا ربنا اخرجنا من هذه القريه الظالم اهلها ..." در ملکوت ما لکم، ما لکم پيچيده است.

پروردگار حجت سکوت و قعود را مي پرسد و ما براي جهاد، حجت مي جوييم. با سقوط هر دولت صهيونيست اسلامي، يکي از ارکان اسرائيل فرو خواهد ريخت. اسرائيل نام ديگر آل سعود است. حسني اولمرت و ايهود مبارک، کارگزاران يک دولتند و ريشه شيطان بزرگ در خاک اسلام آمريکايي است.

*

چه بايد کرد؟

1. عناصر و آثار و مراکز بيداري اسلامي در کشورهاي مختلف بايد به يکديگر برسند(به هر دو معنا) هر حرکتي در جهت رفع اين گسل و گسترش اطلاع ما از هم و ارتباطمان با هم گامي بلند در شکل گيري بنيان مرصوصي است که قرار است قتال في سبيل الله را به وصفي پروردگار پسند پيش برد.

هر کدام از ما مي توانيم فردي و گروهي، سطح اطلاع و ميزان ارتباطمان با عناصر،‌آثار و مراکز بيداري اسلامي در جهان را در يک دوره‌ي زماني مشخص ارتقاء بخشيم و براي ارتقاء آن در کل امت برنامه ريزي و کار کنيم. هر کدام بايد ظرفيت هاي موجود و در دسترس در اين زمينه را شناسايي و فعال کنيم.

2. هويت منطقه اي و جهاني انقلاب اسلامي بايد بازسازي شود. فعالان جبهه فرهنگي انقلاب اسلامي چقدر در فضايي جهاني تنفس مي کنند.

از مصطفي چمران تا مرتضي آويني، همه شهداي ما جهان وطن بودند و از لبنان تا بوسني و از فيليپين تا افغانستان و از نيجر تا سورينام، عرصه تکليف است.آنچه را از آنها آموخته ايم کي به کار خواهيم گرفت؟ قبسات غزه آنقدر هست که شام تاريک محافظه کاري در جهان اسلام را به پگاه پر نور آرمانگرايي پيوند دهد.

3. جداي از آگاهي ها و آرمان هاي جهاني توان ها را نيز به همين نسبت توسعه بايد داد. حصار زبان را بايد برداشت. در کنار اين همه اردوها و دوره هاي اپيستومولوژيک نمي توان دوره هاي فشرده زبان هاي مختلف را برگزار و امکان ارتباط مستقيم با عناصر و منابع همدل اما ناهمزبان را فراهم کرد؟ و دهها نوع دوره هاي کوتاه و بلند و فشرده و مفصل ديگر براي جبران گسل عظيمي که اسلاميان جهان را از هم دور و دورتر کرده است.

*

غزه در محاصره است.

و جهان در اشغال.

و طنين ما لکم، ما لکم در گوش جان مومنان.

غزه، قبضه شمشير بيداري اسلامي است.

ذوالفقاري که پرده آمريکا و اسلام آمريکايي را همزمان خواهد دريد.

منبع: ماهنامه راه