1. اگر ملاحظه مى كنيم در آيه اول تمام حسنات و سيئات به خداوند نسبت داده شده است، به خاطر آن است كه تمام منابع قدرت حتى قدرت هایى كه از آن سوء استفاده مى شود، از ناحيه خدا است و سرچشمه قسمت هاى سازنده و مثبت او است، و اگر در آيه ی دوم، سيئات به مردم نسبت داده شده است، اشاره به همان جنبه هاى منفى قضيه و سوء استفاده از مواهب و قدرت هاى خدادادى است.
2. آنجا كه مى فرمايد: حسنات و سيئات از خدا است، اشاره مى كند به همان فاعليت خداوند نسبت به همه چيز، و آنجا كه مى فرمايد: سيئات از شما است، اشاره به فاعليت ما و مسئله ی اراده و اختيار ما مى كند و در واقع مجموع دو آيه، مسئله ی «امر بين الامرين» را ثابت مى كند.
3. منظور از سيئات، كيفرهاى اعمال و مجازات و عقوبات معاصى است، شكى نيست كه اين كيفرها از ناحيه خداوند است، ولى چون نتيجه ی اعمال و افعال بندگان مى باشد، از اين جهت گاهى به بندگان نسبت داده مي شود و گاهى به خداوند، و هر دو صحيح است، مثلاً صحيح است گفته شود قاضى دست دزد را قطع مى كند، و نيز صحيح است كه گفته شود اين خود دزد است كه دست خود را قطع مى نمايد.

این آیات را که امروز خواندم، یاد جوابی افتادم که دیروز نوشته بودم برای دوستی که گفته بود «احمدی نژاد و دار و دسته اش اصلاً در انقلاب نبوده اند، و الآن با یاران امام در افتاده اند!»:

البته آقای احمدی نژاد زمان پیروزی انقلاب، سن اش از من کمتر بوده. یکی از دانشجویان فعال مبارز دانشگاه علم و صنعت بوده، مثل باقی دوستانش که انجمن اسلامی دانشگاه را با هم شکل دادند؛ مشغول تظاهرات و پخش اعلامیه و... با بزرگان انقلاب -به خصوص شهید باهنر که دایی آقای هاشمی ثمره بودند- هم در ارتباط جدی بوده اند از قبل از انقلاب. بعد از انقلاب فرهنگی هم که  به درخواست آ.مهدوی کنی (وزیر کشور وقت) بچه های انجمن اسلامی علم و صنعت می روند شمال غرب کشور (آذربایجان غربی) را در اختیار می گیرند و پاکسازی می کنند. در استان تقسیم می شوند. آ.احمدی نژاد هم به ماکو می رود. بعد از آن هم خیلی زود آ.محصولی فرمانده سپاه شمال غرب کشور می شود. آ.احمدی نژاد هم مسئول مهندسی رزمی لشگر 6 ویژه ی سپاه. حتی آ.احمدی نژاد سابقه ی عملیات در خاک عراق -مثل عملیات فتح- را هم دارد.

محمود احمدی نژاد

سید مجتبی هاشمی ثمره

صادق محصولی

پرویز فتاح

همان طور که گفته شد، آ.احمدی نژاد هم مثل دیگر دانشجویان فعال انقلابی در صحنه ها حضور داشته. اما حتی اگر چنین هم نبود، آن چیزی که اهمیت دارد، این است که الآن چه کسی به آرمان های انقلاب اعتقاد دارد و صبح تا شب برای تحقق آنها تلاش می کند. سوابق طلحه و زبیر و ابن ابی وقاص قابل قیاس نبود با مالک اشتر. اما 40-30 سال بعد از انقلاب پیامبر، مالک نماد راه پیامبر بود، نه آن صحابی پیامبر. آنها مقابل علی ایستادند و مالک -که صحابی پیامبر نبود- برای پیش بردن اسلام در رکاب مولا رنج ها کشید و نقشی کلیدی ایفا کرد. طوری که روایت داریم (بحارالأنوار، ج33، ص556): لَمْ يَزَلْ أَمْرُ عَلِيٍّ(ع) شَدِيداً حَتَّى مَاتَ الْأَشْتَر. <امر علی (ع) شدید بود تا این که مالک اشتر مُرد>. و در آن روزهای تنهایی امیر مومنان، اصحاب مشهور پیامبر، که به تعبیر رهبر انقلاب «هر كدام يك كتاب قطور سابقه‌ي افتخارات در بدر و حُنين و اُحد داشتند»، آن طرف جبهه بودند، مقابل علی...